Τα κάγκελα της οργής και Αλί, αλί στον τοίχο τον λαχανουλί.

“Τελικά, γέμισε η Σαντορίνη, ινστρούχτορες, τεχνοκριτικούς, ειδικούς στην ασφάλειας, προασπιστές της “αυθεντικότητας” και μέντορες της αισθητικής. Υπήρξε ικανή συνθήκη. Τα κιγκλιδώματα στα πεζοδρόμια της ευθείας Φηρών – Πύργου, που η καταλληλότερη λεζάντα γι αυτά, θα ήταν “ανάθεμά, σε Καλατράβα”. Εκείνος μας επέβαλλε τα θολοειδή ή ημι-θολοειδή κατασκευάσματα, παντού με αφορμή τη φαραωνική Ολυμπιάδα, που μας βούλιαξε στα χρέη.
Πλην όμως, η Σαντορίνη, τα απέκτησε μετά το σεισμό του 1956. Αντικατέστησαν τους ζαχαρένιους κύβους που ενέπνευσαν τον Λε Κορμπυζιέ το 1933.
Περί αισθητικής;. Αποδεκτή, όσο και η προτίμηση προς την κολοκυθόπιτα. Σου αρέσει, ή δεν σου αρέσει. Περί ασφάλειας, μια επικοινωνία με τον πρώην Δήμαρχο Αντώνη Σιγάλα -τελικά του πίστωσαν με την ατολμία τους και άθελά τους, το έργο της ευθείας Πύργου Φηρών.

Ο γράφων, δεν δηλώνει θαυμαστής αυτών των κατασκευασμάτων. Αλλά δεν τα βδελύσσεται κιόλας. Θυμάται, την παπάτζα του “Santorini the one” με ομότυπο σχεδίασμα. Κάτι τέτοιο είχαν κατά νου, οι σχεδιαστές.
Στο Σιγάλα, είχα μόνο μια ερώτηση: “Οι σχεδιαστές, εγγυήθηκαν την ασφάλεια;” . Η απάντηση, “Ναι και μάλιστα εγκρίθηκαν και από όλες τις επιτροπές.
Αλλά, πάλι, κάτι θετικό βγήκε. Ίσως αύριο , κάθε άθλιο κοτετσόσυρμα περίφραξης, γκρεμισμένοι και φθαρμένοι τσιμεντόλιθοι και φανταχτερές κεραμιδί απολήξεις, να προκαλέσουν παρόμοιες εξεγέρσεις αισθητικής.
Το νησί γέμει αυστηρών επαϊόντων. Που ως τώρα, κάθε συνηθισμένο κικλίδωμα (μη θυμηθώ τώρα τον Χάρρυ Κλυν!) το θεωρούν συμβατό. Μια κάπως τολμηρή πρωτοτυπία, αναγορεύεται σε ανοίκεια βεβήλωση.
Ούτε ναι, ούτε όχι. Ας υπάρξουν και κάποια μέρα, ίσως επεκταθούν παντού. Γιατί έτσι επιβάλλει το ευμετάβλητο “κοινό γούστο”. Εξακοντίζεται και προσγειώνεται.

Αλί, αλί στον τοίχο τον λαχανουλί”.