Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΣΤΗ ΣΙΚΙΝΟ ΑΠΟ ΝΤΟΠΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΥΣ

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΦΩΤΟ-ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΟ Θ. ΣΚΑΜΠΑΒΙΡΙΑ

 

 

“ ΖΗΤΩ Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, στο στηθαίο του πίσω σπιτιού υπάρχει μια δαφνοστολισμένη επιγραφή που γράφει ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821, οι Σικινιώτες , οι Σικινιώτισσες και τα παιδιά έχουν μαζευτεί στην επάνω πλατεία, για να γιορτάσουν την Εθνική μας γιορτή, μαζί τους αδελφωμένοι και οι πολιτικοί εξόριστοι με τα λευκά σορτσάκια παρακολουθούν τα δρώμενα, οι άνθρωποι αυτοί ήταν καταδικασμένοι με εκτοπισμό σε τόπο εξορίας στη Σίκινο, με τον νόμο 4229/1929, γνωστού και ως ¨ ιδιώνυμο ¨η φωτογραφία είναι πριν το επίσημο τέλος του εμφύλιου σπαραγμού , που κηρύχτηκε στις 15 Οκτωβρίου 1949.

Μετά την συνθήκη της Βάρκιζας το 1946, ο εμφύλιος που ακολούθησε αποτελεί την κορυφαία και τραγικότερη αντιπαράθεση στην Ελληνική κοινωνία με πολλά εκατέρωθεν θύματα και πολλαπλές άσχημες συνθήκες ζωής, που ακόμα πληρώνουμε ( δεν ξέρω βέβαια αν έχουμε βάλει μυαλό από τότε ).

15 περίπου χρόνια μετά οι δύο άλλες φωτογραφίες, στο ίδιο ακριβώς σημείο της επάνω πλατείας, μπροστά από το τηλεγραφείο, μαζεμένοι κάτοικοι ένα γύρο καμαρώνουν τα κορίτσια του σχολείου, που χορεύουν παραδοσιακούς χορούς , φορώντας ανάλογες στολές, μες στην καλή χαρά.

Είναι αλήθεια πως αν συγκρίνετε τις φωτογραφίες μεταξύ τους, η πρώτη έχει ένα βάρος στα πρόσωπα και μια διάχυτη θλίψη στην ατμόσφαιρα, κανείς δεν χαμογελάει ( εκτός από έναν ), ενώ στις άλλες δύο βλέπουμε πολύ χαρά , κίνηση, μπόλικα γέλια και χαμόγελα και ένα κλίμα αισιοδοξίας για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς πολέμους, θανάτους, αδικίες και μονιάσματα, να είστε πάντα καλά.

Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Θόδοωρου Σκαμπαβίρια”.