Κανείς δεν θα περιγράψει το θέαμα της Μινωϊκής έκρηξης του 1613 π.Χ ,+ ή – 13 χρόνια, σύμφωνα με την εμπερίστατη χρονολόγηση του Βάλτερ Φρίντριχ (δίπλα βέβαια είναι και οι χρονολογήσεις των Στουρτ Μάνινγκ και Φλόϋντ Μακόυ). Ούτε και οι ευφάνταστοι που εκκινούν από τον Τίμαιο και Κριτία του Πλάτωνα για να βρουν τη μυθική Ατλαντίδα.
Το ζητούμενο είναι πάντα η έκσταση των επιγόνων μπροστά από τις επιγενόμενες καταστροφές. Και ένα θέαμα που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες στη Σαντορίνη, το 2026, απογειώθηκε.
Σύγχρονες τεχνολογίες, drones, καλοδουλευμένο σενάριο και χιλιάδες μάτια καρφωμένα στις Καμένες, από ή φωτιά που ξεπηδούσε, καταύγαζε στη νυχτερινή θάλασσα. Ήταν μια εμβληματική βραδιά για τη Σαντορίνη. Μια υπόμνηση της καταγωγής του νησιού. Μια υπενθύμιση πως η καταστροφή δεν δημιουργεί μόνο δυστοπικά τοπία, αλλά και απαράμιλλη ομορφιά.
