ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ Γ. ΒΑΚΟΝΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΙΣΘΟ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ»

Ο Πολιτευτής της ΝΔ κ. Γιώργος Βακόνδιος

Ο Πολιτευτής της ΝΔ κ. Γιώργος Βακόνδιος

ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ Γ. ΒΑΚΟΝΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ «ΜΙΣΘΟ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ»

 

Νέο άρθρο για το «Μισθό του Βουλευτή», έστειλε στη σελίδα ο Πολιτευτής Κυκλάδων της ΝΔ κ. Γιώργος Βακόνδιος, έχοντας ως αφορμή το απαντητικό κείμενο που παραθέσαμε στο τέλος της προηγούμενης δημοσίευσης.  Το νέο κείμενο  απλώς «ανακατεύει το χυλό των ημερών», αλλά παραμένει ενδιαφέρον και πρέπει να τονιστεί ότι επειδή ακριβώς ο κ. Βακόνδιος είναι σοβαρός άνθρωπος, κρίθηκε ότι πρέπει να υπάρξει απάντηση στις απόψεις του. Και δείγμα –επικυρωτικό- της πολιτικής του ευπρέπειας και κοσμιότητας  είναι το γεγονός πως όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε από την κριτική, αλλά έσπευσε να την καλοδεχτεί, σημειώνοντας παράλληλα  πως θα τύχει απάντησης.  Και να τονιστεί πως η Santonews, επιζητεί το διάλογο, αρκεί να γίνεται με την ευπρέπεια που εν προκειμένω τηρεί με συνέπεια  ο κ. Βακόνδιος.

Απλά, ως διαχειριστής της σελίδας – και παραπέμπω στο https://www.santonews.com/taftotita – θεωρώ πως είναι χρήσιμη η διαφωνία και ακόμα πιο χρήσιμη η νηφαλιότητα εν μέσω της  -σίγουρα ερμηνεύσιμης- δυσφορίας ή οργής των ημερών. Εν ολίγοις –και για να επανέλθω στην ουσία της διαφωνίας- δεν θα ήθελα τον σύγχρονο αγράμματο Μακρυγιάννη, τον ολιγογράμματο Κολοκοτρώνη, τον δραστήριο εργάτη, τον αφοσιωμένο μικροεπαγγελματία  ή τον φτωχοπρόδρομο συνταξιούχο, εκτός Βουλής. Άλλωστε οι «Τζουμπέδες» του παρελθόντος, οι φαναριώτικες κλίκες και οι επικεφαλής των μαγκουροφόρων, είχαν άριστη παιδεία και μεγάλη οικονομική επιφάνεια.  Το ζήτημα κ. Βακόνδιε, δεν είναι τα  τυπικά προσόντα των Βουλευτών, αλλά τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει το εκλογικό σώμα.  Γιατί πολύ φοβάμαι, πως μόλις τεθούν τα ελάχιστα εχέγγυα των ψηφιζομένων, θα αναζητήσουμε- όπως γινόταν κάποτε-  εχέγγυα για να είναι κανείς ψηφοφόρος. Και τότε δεν θα έχουμε Δημοκρατία, αλλά αριστοκρατία ή ακόμα χειρότερα, “τιτλοκρατία” όπου η κοινωνική αριστεία θα αντικαθίσταται από τίτλους σπουδών, επαγγελματικής επιτυχίας ή ότι άλλο.

Και επίσης, πολλοί ξένοι ηγέτες – όπως ο Ερντογάν κατά πως λένε-, δε μιλούν αγγλικά. Λέει αυτό κάτι;.

 

 

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Γ. ΒΑΚΟΝΔΙΟΥ

 

«Η κριτική είναι η πεμπτουσία ενός γόνιμου διαλόγου. Στη βάση αυτή δέχομαι την κριτική σας αλλά θα μου επιτρέψετε να απαντήσω.

Κατά την άποψή μου, ο βουλευτής πρέπει καταρχήν να έχει ένα minimum μορφωτικό επίπεδο διότι στη σημερινή εποχή και στα πλαίσια μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας καλείται να εκφράσει την άποψή του για ιδιαίτερα πολύπλοκα προβλήματα, που τις περισσότερες φορές σχετίζονται άμεσα και με τις δεσμεύσεις της χώρας από την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα:

Πόσοι βουλευτές ήταν σε θέση να κατανοήσουν το αρχικό μνημόνιο και να διαμορφώσουν άποψη και μάλιστα υπό την πίεση του χρόνου;

Προφανώς, αναφέρομαι σε αυτούς που είχαν τη διάθεση να ασχοληθούν και όχι στους αδιάβαστους.

Επειδή όμως αυτό το minimum ζητούμενο δεν είναι αρκετό, γι’ αυτό και προτείνω την επιστημονική τους υποστήριξη με έξοδα της βουλής. Το ίδιο ισχύει και στην γνώση μιας ξένης γλώσσας. Σήμερα οι βουλευτές είναι υποχρεωμένοι να ταξιδεύουν και να συμμετέχουν σε διεθνείς οργανώσεις, σε κοινοβουλευτικές αποστολές στα πέρατα της γης.

Θεωρείτε ότι μπορούν να λειτουργήσουν αγκαλιά με έναν μεταφραστή; Εάν ναι, πόσο θα κοστίζει αυτό;

Για να μην αναφέρω ότι πολλά κείμενα που τους αφορούν λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης υπάρχουν κατά κύριο λόγο στα αγγλικά.

Όσο αφορά στην επαγγελματική εμπειρία (σε οποιοδήποτε επάγγελμα), την αναφέρω ακριβώς διότι πιστεύω ότι η πιάτσα ίσως να είναι το καλύτερο μεταπτυχιακό. Εκτός και θέλουμε βουλευτές που να ασχολούνται μόνο τις μεταθέσεις φαντάρων.

Προφανώς τα τυπικά προσόντα δεν αποδεικνύουν την κοινωνική και πολιτική αντίληψη από μόνα τους. Αλλά και χωρίς αυτά, προσωπικά πιστεύω ότι δύσκολα θα μπορεί κάποιος να αντεπεξέλθει στο λειτούργημά του.

Η λογική μου στο να υπάρχει σχέση της βουλευτικής αποζημίωσης με το προσωπικό εισόδημα έχει μια απλή βάση. Να μην υπάρχει ενδιαφέρον να ασχοληθεί κάποιος με στόχο το προσωπικό του οικονομικό συμφέρον, αλλά και να μην γίνεται η πολιτική αδιάφορη σε άφθαρτους και ικανούς εκτός συστήματος.

Το παράδειγμά σας για τον υιό του επιχειρηματία κλπ. που μπορεί να αμείβεται με 15.000 -20.000 δεν ευσταθεί. Δεν το ανέφερα διότι το θεώρησα ως δεδομένο αλλά παρακαλώ να συνυπολογίσετε στο συλλογισμό σας ότι το maximum της βουλευτικής αποζημίωσης καθορίζεται σε άμεση σχέση με τον μισθό των ανώτατων δικαστικών. Άρα το maximum τίθεται από το Σύνταγμα και δεν μπορεί να ξεπεραστεί.

Απλώς, δεν μπορώ να ακούω από τη μια μεριά ότι κάποιοι βουλευτές δεν μπορούν να ζήσουν με 6.000 -7.000 ευρώ και από την άλλη, κάποιοι λαϊκίζοντας, να προτείνουν για βουλευτική αποζημίωση τον μισθό του ανειδίκευτου εργάτη.

Τέλος, η πρότασή μου να σταματήσουν οι βουλευτές να εργάζονται προκύπτει από τη διαπίστωση ότι το έργο είναι τόσο μεγάλο και πολύπλοκο, που στην προσπάθεια να ασκούν παράλληλα επαγγελματική δραστηριότητα, προφανώς θα ασκούν το λειτούργημά τους πλημμελώς. Πολύ περισσότερο, όταν προτείνω για την καταπολέμηση των πελατειακών σχέσεων να μην υπάρχει δυνατότητα επανεκλογής περισσότερο από δύο θητείες. Έως και ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. δικαιούται δύο θητείες, εμείς πρέπει να έχουμε ισόβιους πολιτικούς και να γίνεται η πολιτική επάγγελμα;

Κλείνοντας επομένως, δεν θεωρώ την τοποθέτησή μου ελιτίστικη και απολιτική. Απλώς έχω μάθει να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά από την κατεστημένη νοοτροπία και να ψάχνω συνεχώς για πιθανές διαφορετικές εναλλακτικές. Άλλοτε τα καταφέρνω, άλλοτε όχι».