ΤΡΩΚΤΙΚΑ ~~~<,,_,,*>

Νίκη της Σαμοθράκης
 

Σε φωλιές ποντικών κινδυνεύουν να μετατραπούν τα σπαράγματα των τοιχογραφιών του Ακρωτηρίου της Θήρας, καταγγέλλει ο διευθυντής των ανασκαφών του Ακρωτηρίου Χρίστος Ντούμας.

Οι ειδήσεις όπως αυτή για το κλείσιμο του εργαστηρίου τοιχογραφιών του Ακρωτηρίου Θήρας, μου φέρνουν έντονα στο νου τη φτώχια μας. Φτωχοί ως οικονομία, ως κοινωνία και πολίτες, ως νέοι, ως επαγγελματίες.

Η Αθήνα, μάλλον διαφωνεί! Διαφωνεί, αδιαφορεί και οπλοφορεί! «Τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για κάλτσες, σιγά μην πετάξουμε χρήματα για παλιο-σπαράγματα!» ίσως να είπε ο άνθρωπος που έβαλε την υπογραφή του στην απόφαση τέλους της χρηματοδότησης 3 με 4 χρόνια πριν. «Αστειευόμεθα; 60 χιλιάρικα από δω, 50 απο κει … ξέρεις πόσα μαζεύεις; Και στο κάτω-κάτω τι ανάγκη έχουν οι Σαντορινιοί; Λεφτά έχουν με τη σέσουλα! Τους φτιάξαμε στέγαστρο! Φτάνει! Υπογραφή και πρωτόκολλο παρακαλώ!» Μπαμ και κάτω και προφανώς αισθάνθηκε ότι επιτελεί και μέγα έργο!

Μπορεί ο παραπάνω διάλογος να είναι φανταστικός, δείχνει όμως με πόση ελαφρότητα εκλαμβάνει το κράτος τον εαυτό του τον ίδιο. Η απόφαση να διακόψει την στήριξή του σ’ ένα τόσο σημαντικό εργαστήριο (και δεν είναι η μοναδική περίπτωση στην Ελλάδα) μου δείχνει το τί ακριβώς θα θυσιάσουμε τα επόμενα χρόνια ως λαός προκειμένου να βγαίνουμε στις αγορές «καλοντυμένοι με γραβάτα και papillon ή ακόμα και με φράκο», –οι βερμούδες τέλος!– για να μας εμπιστεύονται οι επενδυτές!

Το «ρολόϊ» δείχνει ότι ανάμεσα στην υγεία, την παιδεία, την μικρομεσαία επιχείρηση και τον εργαζόμενό της, θέση στο πρόγραμμα εξόντωσης έχει και το κομμάτι του Πολιτισμού που αφορά στην αρχαιολογία. Όλα δείχνουν ότι το κράτος δεν ξέρει να εκτιμήσει το τί είναι ο Πολιτισμός που έχει στα χέρια του ή μάλλον στα κιτάπια του!

Δείχνει να μην γνωρίζει ότι για να συμβεί ο τουρισμός· μας χρειάζονται απαραιτήτως «μια Ολυμπία», «μια Δωδώνη», «ένα Ακρωτήρι», «μια Βεργίνα», «μια Δήλος»! Μας χρειάζονται όρθια όλ’ αυτά και όλα τ’ άλλα μνημεία μας και καλοστεκούμενα στα πόδια τους γιατί είναι τα μόνα που μας δείχνουν «λίγο» μέλλον.

Το κράτος δείχνει ν΄αγνοεί ότι αν σήμερα ένας πολίτης του κόσμου επισκέπτεται την Ελλάδα το κάνει γιατί ακριβώς υπάρχει ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ! Και έρχεται εδώ· γιατί στο μυαλό του υπάρχει καί ο Αριστοτέλης· καί ο Οδυσσέας· καί ο Πυθαγόρας· καί ο Ευκλείδης· καί ο Σωκράτης· καί ο Κοραής· καί ο Καζαντζάκης· καί ο Καστοριάδης· καί ο Καβάφης·, αλλά καί ο καλός ξενοδόχος· καί ο υπεύθυνος οινοποιός· καί ο μάγειρας – καλλιτέχνης· καί ο σερβιτόρος· καί ο απλός ανειδίκευτος υπάλληλος· καί η Καλντέρα της Σαντορίνης· καί η Πάρος· καί το Πήλιο· καί ο Κρόκος Κοζάνης· και τόσοι άλλοι «πρώτης τάξεως» πωλητές της Ελλάδας στον κόσμο!

Αλλά για να πουλήσουν οι «πωλητές» με επάρκεια· χρειαζόμαστε αρχαιολόγους, ιστορικούς, συντηρητές, διερμηνείς. Χρειαζόμαστε μουσεία, εργαστήρια και παιδεία να αγκαλιάσει όλ’ αυτά και να τα πηγαίνει βήματα μπροστά. Μας χρειάζονται εξειδικευμένοι στην Ιστορία δημοσιογράφοι, γραφιστές, διαφημιστές, δημοσιοσχεσίτες, σχεδιαστές, ακόμη και οικονομολόγοι! Αλλά κυρίως, μας χρειάζονται πολιτικοί που θα εργάζονται πολύ σοβαρά για το μέλλον της χώρας!

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

Δεν γνωρίζω ακριβώς, τί έπραξαν άλλες χώρες με τις χρηματοδοτήσεις στον τομέα της αρχαιολογίας, ξέρω όμως πως μερικές όπως το Νεπάλ, η Σρι-Λάνκα, η Αίγυπτος, ο Καναδάς (μάλιστα! Ο Καναδάς!) η Ισλανδία και η Γαλλία βγήκαν στο σεργιάνι διεθνώς ζητώντας δωρεές. Η πιό επιτυχημένη καμπάνια για εισροή κεφαλαίων ήταν αυτή του Μουσείου του Λούβρου, με την οποία συγκέντρωσε αισίως το ποσό των 3εκ. Ευρώ από δωρεές πολυεθνικών επιχειρήσεων και 1εκ. Ευρώ από δωρεές φίλων για τον καθαρισμό της Νίκης της Σαμοθράκης!

Μια ανάλογη κίνηση ίσως και να ήταν παράδοξη για το Ακρωτήρι αλλά θ’ αποτελούσε λύση εκ πρώτης όψεως· γιατί το ποσό των 60.000€ περίπου ετησίως για ένα τέτοιο εργαστήριο δεν είναι ανέφικτος στόχος και από την άλλη θα ήταν και ένα ηχηρό ΟΧΙ στην εξόντωση των πάντων στο βωμό του χρέους το οποίο ήρθε για να μείνει και όχι να φύγει.

Πιθανότατα να υπάρχουν και άλλες λύσεις και επειδή θα δούμε στο μέλλον ανάλογες με το εργαστήριο του Ακρωτηρίου Θήρας περικοπές που θα πλήξουν την εικόνα της Σαντορίνης αλλά και την τοπική οικονομία (και όχι μόνο), απομένει σ’ εμάς τους ίδιους να εξετάσουμε τί δυνατότητες έχουμε να βάζουμε στόχους και να τους πετυχαίνουμε και το κατά πόσο μέσα στην θύελλα της απόλυτης «λογιστικής σχιζοφρένειας» της σημερινής οικονομίας μπορούμε να θέτουμε εμείς τους κανόνες.