ΤΟ “ΤΙΚΙ-ΤΑΚΑ” ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΟΙΑ Ή ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ;

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡ-ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο -ΜΗ- ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΑΔΥΤΗΤΑΣ

 

 

 

 

Αλίευσα τη φωτογραφία, από το προφίλ, ενός φίλου στο φέις μπουκ (ελπίζω να μη μου θυμώσει). Πρέπει να έχει τουλάχιστον 2 δεκαετίες στην πλάτη της. Στο κλικ του φωτογράφου τέλος πάντων, που έχει και το λεγόμενο “υδατογράφημα” του πάνω. (Μακάρι να είχα κι άλλες φωτογραφίες του).

Προχτές, εις τας Αθήνας, οι άρχοντες του νησιού, ομιλούσαν περί “υπερ-τουρισμού”. Η Σαντορίνη τελικά, είναι το νησί των θαυμάτων. Αναζητούσε απεγνωσμένα τουρισμό, όταν το λιμάνι της, υποδεχόταν 4-5 πλοία ταυτόχρονα και έχει “υπερ- τουρισμό”, όταν με την ψυχή στο στόμα, παίρνει ένα ο Αθηνιός!. Θαύμα-Θαύμα!.

Αλλά, πάλι μήπως έχουν, περισσότερο νου, γνώσιν και μεγαλύτερη αφοσίωση στις ιδέες τους οι φύλακες, απ’ ότι οι αγράμματοι (εμού συμπεριλαμβανομένου) τους πιστώνουμε;. Από τη μια, η μπαλαφάρα για το πλαφόν στην κρουαζιέρα. Από την άλλη το ανάπηρο λιμάνι (που ΕΓΓΥΗΜΕΝΑ!, η Πολιτεία θέλει να φτιάξει). Μήπως τελικά, ο Νεύτων, έκανε λάθος με την πανίσχυρη Βαρύτητα;. Μήπως δεν υπολόγισε την ηθελημένη ίσως, Βραδύτητα;.

Και επειδή( εδώ θα σας εκπλήξω!) διαβάζω και Αλέφαντο. Και μάλιστα μανιωδώς. Μήπως αυτό το “τίκι-τάκα” ποδόσφαιρο, είναι τελικά αποτελεσματικό σύστημα;. Τα πάντα όλα, λέμε, σκέφτεται και ο αδαής, λασπολόγος (κ.τ.λ. κ.τ.λ) γραφιάς.