ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, Η ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ

IMG_4989ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ-ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ

 

Από το Χημικό Μηχανικό κ. Μανώλη Αλεξάκη, η ιστοσελίδα, έλαβε μια επιστολή την οποία και δημοσιεύει στο πλαίσιο της επιδίωξής της για  ενθάρρυνση του διαδικτυακού διαλόγου, αρκεί αυτός να γίνεται με τους κανόνες της ευγένειας. Μοναδικές επισημάνσεις είναι πως κάμποσες από τις θέσεις που διατυπώνονται είναι ιδιαίτερα αυστηρές για ένα νησί που αντιλαμβάνεται πως το μέλλον του στηρίζεται στον τουρισμό και προσπαθεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του . Αλλά η άποψη του επιστολογράφου, θα ήταν αδύνατον να αποσιωπηθεί από τη Santonews, παρά τις πάρα πολλές  διαφωνίες στα γραφόμενα.

 

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

«Έφτασα! Από σήμερα επιτέλους είμαι στο σπίτι μου!

Πότισα λουλούδια, άνοιξα πόρτες και παράθυρα να μπει Αθηναϊκό φως, πλήρωσα τα κοινόχρηστα, έκανα μερικές απαραίτητες δουλειές, έβαλα μουσική και να ‘μαι πρόθυμος να μοιραστώ την φετινή εμπειρία των διακοπών μου στη Σαντορίνη. Έρχομαι για 3 φορά στο νησί, εύχομαι όχι η τελευταία γιατί κάθε φορά φεύγω απογοητευμένος.

Έκλεισα ξενοδοχείο τηλεφωνικά. Μίλησα με αρκετούς receptionists ζητώντας πάντα να μείνω σε ξενοδοχείο με απόλυτη ησυχία. Τελικά μοίρασα τις 20 ημέρες μου μεταξύ Περιβόλου, Καμαρίου και Οίας. Για τα Φηρά ούτε λόγος να γίνεται έτσι όπως έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, κατάλληλα μόνο για τους λάτρεις της ηχορύπανσης, των σκουπιδιών και του κακού φαγητού.

Όσο για το Φηροστεφάνι και το Ημεροβίγλι οι τιμές των καταλυμάτων είναι πραγματικά απλησίαστες και επ ουδενί δεν ανταποκρίνονται στις παρεχόμενες υπηρεσίες. Καλά, δεν θα βάλω τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι, αλλά δωμάτιο με θέα την καλντέρα, υγρασίας «full», με μυρωδιά πετρελαίου η οποία καλύπτεται επιμελώς από αιθέρια έλαια κέδρου κάνοντας το δωμάτιό σου να ωχριά μπροστά σε παρασκευαστήρια αιθέριων ελαίων το οποίο κοστίζει 500 Ευρώ περίπου την βραδιά … απλώς με ξεπερνάει!

Ο Περίβολος, είναι όντως πολύ ήσυχο μέρος και ενδείκνυται για πιο ‘αρμένικες διακοπές’, δεν του λείπουν όμως το ‘φτηνό’ και η αρπαχτή. Στον Περίβολο οι περισσότεροι επιχειρηματίες νομίζουν ότι προσφέρουν υπηρεσίες mega-ποιότητας. Η αλήθεια είναι ότι την προσφέρουν λίγοι .-

Στην Σαντορίνη οι καλές σου ημέρες χωρίζονται σε δύο ζώνες. Μέχρι τις 6 το απόγευμα όλα μπορεί να είναι πανέμορφα γιατί είσαι σε μια θάλασσα, χαζεύεις δεξιά-αριστερά, φιλοσοφείς την ζωή και εσένα τον ίδιο κοιτάζοντας τη θάλασσα, διαβάζεις και κανένα βιβλίο, έτσι για να μην λένε οι ξένοι πως οι Έλληνες δεν διαβάζουν στις παραλίες, λες και οι παραλίες είναι αναγνωστήρια.

Μετά τις 6 σηκώνεσαι να πας στο δωμάτιό σου, έχεις νύχτα μπροστά σου και πρέπει να την «αντιμετωπίσεις».  Η επιστροφή σου μπορεί ν΄αποβεί αληθινό μαρτύριο. Είναι ακριβώς σαν να πηγαίνεις από το Σύνταγμα στην Ομόνοια στις 4 το απόγευμα! Δρόμοι μεγάλης επικινδυνότητας γεμάτοι αυτοκίνητα!  Δεν έχω ξαναδεί τέτοια κίνηση σε αιγαιοπελαγίτικο νησί ποτέ!

Είμαστε 4 στο αυτοκίνητο, εγώ και άλλοι τρεις αμερικάνοι. Τι γίνεται;; με ρωτούν και τους απαντώ πως ζούμε μια στιγμή κοσμοπολίτικης αναρχίας με μεγάλη δόση γκλαμουριάς. Μα εδώ; ναι, εδώ! Στην μέση του Αιγαίου, μια σπιθαμή νησί το κάναμε παραλία Γλυφάδας. Πάολα, Γωγώ Τσαμπά, Ρέμο, Μαζωνάκη στο ένα cabrio και Celine Dion αποκλειστικά στο άλλο, οι διαδρομές αποτελούν πια mini πολιτιστικά festival!

Μέχρι να φτάσουμε στο Καμάρι από την Βλυχάδα, συνέβησαν μπροστά μας 2 τροχαία. Τουλάχιστον να υπήρχε ένα ικανό νοσοκομείο να τους περιθάλψει είπα, αλλά το ξέχασα αμέσως. Μου είπαν πως τα συμφέροντα που παίζονται είναι τόσα πολλά και ότι το χρήμα που θα ‘πέσει’ είναι πολύ και θα γίνει σκληρή μάχη κάτω από το τραπέζι για το ποιος τελικά θα το ανοίξει. Ποιος θα το πάρει στην ουσία. Μέχρι τότε … ας ευχηθούμε να μην θρηνούμε ψυχές άδικα.

Έμαθα από Σαντορινιούς πως πολλοί δρόμοι, ήδη ασφαλτοστρωμένοι, είναι ακόμη αγροτικοί και δεν ανήκουν στο επαρχιακό δίκτυο. Αναρχία στο βωμό του χρήματος; Μάλλον! Ο δρόμος που συνδέει τα Φηρά με το χωριό του Πύργου, δρόμος μεγάλης κυκλοφορίας, είναι αγροτικός δρόμος, καθώς και αυτός του αεροδρομίου επίσης!

Τις ημέρες που μείναμε στο Καμάρι, αντιλήφθηκα την ποιότητα του τουρισμού που διοχετεύεται στο χωριό. Βορειοευρωπαίοι χαμηλών εισοδημάτων και φυσικά υπηρεσίες και φαγητό αναλόγως προκατασκευασμένης φτηνής κουλτούρας.  Τι κρίμα να συμβαίνει αυτό κάτω από την υπέροχη και τόσο παραμελημένη Αρχαία Θήρα. Να το θέλει ο Θεός άραγε;

Ταυτόχρονα υπάρχει και η άλλη Σαντορίνη. Αυτή που έρχεται με ελικόπτερο και private αεροσκάφος, ζεί αποκλειστικά και μόνο μέσα σε πολυτελή ξενοδοχεία της καλντέρας και δεν τους βλέπει ποτέ κανείς. Αλλά αυτή η ‘κάστα΄ ανθρώπων υπάρχει παγκοσμίως και κινείται πάντα κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν είναι απόκτημα της Σαντορίνης ολόκληρης αλλά αποκλειστικά και μόνο της Καλντέρας.

Η εβδομάδα στην Οία ήταν σαφώς καλλίτερη. Πραγματικά όμορφο χωριό, πεντακάθαρο, με φροντισμένες γωνιές, πολύ χρώμα και κυρίως καλαισθησία. Προφανώς κάτοικοι και επιχειρηματίες γνωρίζουν πως η καλαισθησία είναι αυτή που πουλάει! Δεν μπορώ να πω πως το φαγητό στην Οία ήταν εξαιρετικό, όμως δεν ήταν και τόσο κακό όσο αλλού.

Μου είπαν πως πέρυσι η Σαντορίνη έκανε έτος γαστρονομίας. Περίμενα λοιπόν λίγο καλλίτερο φαγητό και όχι γίγαντες σε κονσέρβα και ντοματάκι Ισραήλ σε Σαντορινιά σαλάτα σε ταβέρνες και εστιατόρια με την ένδειξη ‘Σαντορινιά κουζίνα’. Να τολμήσω να πω ότι έγινε κακή δουλειά; Προφανώς.

Ακούσαμε πως μια ταβέρνα στην Μεσαριά κάνει πολύ καλό σουβλάκι αιγυπτιακό. Δοκιμάσαμε! Το σκηνικό ήταν ίδιο με αυτό του Παγκρατίου. Η ταβερνούλα κυριολεκτικά μέσα στο σταυροδρόμι περιτριγυρισμένη στα αυτοκίνητα και τον θόρυβο δικύκλων. Ποιος ποτέ διανοήθηκε πως θα ερχόταν διακοπές στις Κυκλάδες και θα βρισκόταν να τρώει σε τέτοιο σημείο; Το σουβλάκι δε ήτο αδιανόητο!

Παρατήρησα φέτος ότι η Σαντορίνη είχε πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αυτή είναι ίσως και η πιο όμορφη ανάμνηση των φετινών μου διακοπών. Ευχαριστήθηκα τις εκθέσεις στον Πύργο, η επίσκεψη στον χώρο της Εστίας Πύργου πραγματικά άξιζε τον κόπο.

Επίσης το μοναδικό πολιτιστικό χωριό της οικογένειας Χρυσού το οποίο παρουσιάζει μια παρελθούσα Σαντορίνη πραγματικά αξιοζήλευτη. Επισκεφθήκαμε επίσης το υπέροχο λαογραφικό μουσείο Μ. Λιγνού στα Φηρά και εντυπωσιαστήκαμε από την οργάνωση και την επιμέλεια των εκθεμάτων.

Εντυπωσιακή ήταν και η επίσκεψη μας στην φετινή Μπιενάλε. Ο κυρίως εκθεσιακός χώρος της στο χωριό Μεσαριά είναι στημένος μ’ έναν μοναδικό τρόπο. ΟΙ επιμελητές κατασκεύασαν ένα ενιαίο έργο το οποίο φιλοξενεί μέσα του και άλλα έργα, μερικά από αυτά ασύλληπτης πρωτοπορίας όπως αυτό της Andrea Barthelemy από την Γαλλία, αυτό του Jonathan Ikpoza από την Νιγηρία, το εξαιρετικό departure της ομάδας Κυπρίων καλλιτεχνών, το έργο της Αιγύπτιας Dowa Hattem με τα καθηλωτικά μάτια, το μοναδικό video art των Νέλλη Γαβρόγλου και Ιόνης Γκλιάτη, το εξαιρετικό video art του Fabrizio Passarella, το video art του Hans Bittner από την Αυστρία, το αινιγματικό Skaloma της Έμμας Παπαδοπούλου και αρκετά άλλα.

Ευχαριστήθηκα την δίωρη και πλέον ξενάγηση του επιμελητή και την προθυμία του ν’ αναλύει απόψεις και ιδέες για Μηχανισμούς Ειρήνης (το εικαστικό θέμα του 2014) έργο προς έργο!  Τελευταία εικαστική γεύση από την Μπιενάλε ήταν το πρωτοποριακό έργο του Ιάπωνα Junichiro Iwase που εκτίθεται στο εντυπωσιακό λόμπι του ξενοδοχείου Αρεσσάνα στα Φηρά. Έργο διαστάσεων 12 Χ 20 εκατοστών περίπου αλλά με πληθώρα μηνυμάτων.

Εξαιρετική και η έκθεση χαρακτικής με τίτλο ‘Χαλκογραφίες’ Παναγιώτης Τέτσης & Λάμπρος Ορφανός – Οι δύο φίλοι «συνομιλούν» στο υπέροχο Μέγαρο Γκύζη.

Εντυπωσιακή ήταν φέτος και η μεταμόρφωση σε κέντρο τεχνών του παλαιού εργοστασίου ντομάτας στην Βλυχάδα της οικογένειας Νομικού. Ένας χώρος που μόνο θετικό πρόσημο έχει να δώσει στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού.

Η εξαιρετική εικαστική έκθεση του Στέλιου Παναγιωτόπουλου των μεταλλικών εξαρτημάτων του πλοίου Νεράιδα, η Rosa της εξαιρετικής Nina Dipla, η αρμένικη βίζιτα του Φοίβου Δεληβοριά και οι μοναδικές Σαβίνα Γιαννάτου και Ευγενία Καρλαύτη μου έφτιαξαν πραγματικά την διάθεση κάνοντάς με να ξεχάσω πολλά στραβά και ανάποδα. Το εργοστάσιο τεχνών όντως μπορεί ν’ αποτελέσει πυλώνα πολιτισμού στην Σαντορίνη.

Πέρα απο τα παραπάνω πληροφορήθηκα και για το έτος πολιτισμού που τρέχει φέτος από την περιφέρεια Αιγαίου. Η αλήθεια είναι ότι πολιτισμό Αιγαίου δεν είδα πουθενά στην Σαντορίνη. Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι το κράτος και η μηχανή του απέτυχαν παταγωδώς για άλλη μια φορά, δυστυχώς!

Δυστυχώς, αν και η Σαντορίνη είναι ή έστω μπορεί να γίνει ο τουριστικός μας καθρέπτης, εντούτοις ακολουθεί την μοίρα της δημόσιας διοίκησης με όλα τα κακά που την κατατρέχουν.

Δυστυχώς, η όμορφη Σαντορίνη ξέφυγε της πορείας της και από κυρα κυκλαδίτισσα θέλησε να γίνει πόλη μεγάλη και τρανή, κοσμοπολίτισσα. Δεν σκέφτηκε όμως τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνει.

Διάβασα πριν λίγες ημέρες πως ορκίστηκε το νέο δημοτικό συμβούλιο και άκουσα κάποιους από τους νεοεκλεγέντες να αναφέρουν πως θα κάνουν ότι μπορούν για τις υποδομές του νησιού. Αυτό που δεν γνωρίζουν και οι ίδιοι είναι για ποιόν είναι αυτές οι υποδομές, για τους πολίτες ή τους τουρίστες;

Άραγε η δημοτική αρχή, στην δεύτερη θητεία της θα σκεφτεί ν΄αποσυμφορήσει τους δρόμους για τους πολίτες και όχι μόνο να τελειώσει τον νέο δρόμο του αεροδρομίου για να εξυπηρετεί τουρίστες; Θα σκεφτεί η νέα δημοτική αρχή στην δεύτερη θητεία της πως οι υποδομές υγείας είναι σοβαρότατο δείγμα πολιτισμού; Θα σκεφτεί άραγε να καθαρίσει το νησί από τα σκουπίδια; Σε αυτό προτείνω το δημοτικό συμβούλιο να βολτάρει το πεζοδρόμιο του δρόμου Φηρών – Πύργου και ν΄αναρωτηθεί για τι γεύση αφήνει η μυρωδιά των σκουπιδιών στους επισκέπτες και επίσης να βολτάρουν όλοι μαζί ένα βράδυ στην πλατεία των Φηρών.

Όσο για τα Ηφαίστεια της Κυριακής, καλό θα ήταν μαζί με τις εντυπωσιακές βόμβες ν’ αναπτύξουμε και λίγο τον γεωλογικό τουρισμό, έτσι για να έχει και λίγη ουσία το πράγμα.

Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία,
Μανώλης Αλεξάκης, Χημ. Μηχανικός, Αθήνα.
manolisalexakis@aol.com».