ΠΕΘΑΝΕ Ο ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ- ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΟΥ «ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ»

 

 

O "Μαγικός Ρεαλισμός", έχασε τον εκφραστή του.

O «Μαγικός Ρεαλισμός», έχασε τον εκφραστή του.

Ξέρω. Μοιάζει μάλλον αλαζονικό και υπερφίαλο μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα από την επαρχία, να γράφει τέτοια πράγματα, αντί να ασχολείται με τα του οίκου της. Όμως η εξαίρεση, είναι επιβεβλημένη. Η δική μου γενιά  έμαθε να «διαβάζει» από δυο συγγραφείς. Τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές και τον Μίλαν Κούντερα.  Υπήρξαν κι άλλοι πολλοί. Μεγάλοι, αναμφίβολα. Παλιότεροι όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Μελβίλ, ο Μούζιλ και για κάποιους κρυψίνοες όπως ο γράφων, ο Κόναν Ντόϊλ, ο Ντάσιελ Χάμετ και ο Ρέϊμοντ Τσάντλερ.

Όμως ο Μάρκες – η Μαρκές όπως τον αποκαλούσαμε- ήταν το κρυμμένο δισκοπότηρο της πεζογραφίας. Ήταν «δικός μας». Ήμασταν περήφανοι που είχαμε ανακαλύψει τη «Νέα γη» της πεζογραφίας του. Και εκείνη η μαγική μουσικότητα των ονομάτων!. Αουρελιάνο Μπουενδία. Ο μονίμως ηττημένος, νικητής. «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας».  Και κατόπιν «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου». Λίγα χρόνια πριν.  Σαν κύκνειο άσμα.

Πέθανε προχτές στα 87 του. Τα εκατό χρόνια μοναξιάς, βάρυναν.  Και όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Ευτυχώς που ακόμα υπάρχει η «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», κι εκείνο το εξαίσιο καπέλο του Κούντερα. Κινηματογραφημένο υπέροχα από τον Φίλιπ Κάουφαν. Κατά τα άλλα, θα ξαναδιαβάσω τον Μάρκες – ή Μαρκές- της πρώτης νιότης.