«ΜΗ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΙΖΕΤΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ!»

ΒΑΛΤΕ ΤΑ ΚΡΑΝΗ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ!

mhxanaΠριν λίγες μέρες, μιλούσα με ένα πολύ σοβαρό άνθρωπο. Μετακινείται με μοτοσικλέτα. Όπως κι εγώ για 15 χρόνια(κάτι παλιομηχανάκια είχα, δηλαδή). Αφού λοιπόν τέθηκε το ζήτημα, του είπα για το θέμα της ασφάλειας. Με εξέπληξε. «Εγώ είμαι υπεύθυνος για τη δική μου ασφάλεια. Δεν θα μου το επιβάλλει κανένας», είπε όταν ανέφερα το θέμα του κράνους, που οι μισοί περίπου δικυκλιστές του νησιού δεν χρησιμοποιούν. Δεν φορούσε κι αυτός κράνος. « Ώπα, εδώ τα χαλάμε», του είπα. «Εσύ πήδα και από την Καλντέρα αν θέλεις. Αλλά, φαντάζεσαι να βρεθούμε στο οδικό δίκτυο και είτε από δικό μου, είτε από δικό σου λάθος να γίνει κάτι;. Εσύ θα τραυματιστείς βαριά κι εγώ, είτε φταίω είτε δεν φταίω θα κουβαλώ σε όλη τη ζωή μου τις τύψεις και το ηθικό βάρος;. Για να μην πω για το νομικό άγος που θα μου πάρει χρόνια». Προς τιμήν του, το κατάλαβε.
Ναι, αλλά. Δείτε τι συμβαίνει στους δρόμους!. Ακούτε ένα βρουυυυμ! Και ξαφνικά δίπλα σας, πάνω στη διαχωριστική ή ακόμα και στο αντίθετο ρεύμα, περνάει μια μηχανή υψηλού κυβισμού. Μια στιγμιαία αφηρημάδα, μια σφήκα που μπήκε από το παράθυρο (μου έχει τύχει!) και χάνεις στιγμιαία τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Και τι γίνεται;. Χτυπάς τον «Ξένοιαστο Καβαλλάρη» που νομίζεις ότι το κεφάλι του είναι από χάλυβα. Μετά ζεις όλη τη ζωή σου, με ένα ασήκωτο φορτίο τύψεων. Τα χειρότερα;. Τα αγόρια που κάνουν τις παραδόσεις με πίτσα, φαγητό και σουβλάκια. Τρέχουν δαιμονισμένα. Βιάζονται. Ναι! Αλλά, χωρίς κράνος;. Χωρίς μια κάποια, στοιχειώδη στολή προστασίας;.
Το εγκληματικό;. Τα κράνη που δίνουν κάποια γραφεία ενοικίασης. Αυτά δεν είναι κράνη. Πλαστικά τάπερ κεφαλής, είναι. Βασικός τους ρόλος, είναι να προστατέψουν από τις κλήσεις της Αστυνομίας, όχι από τις συνέπειες ενός ατυχήματος. Μετά έρχεται ένα περίεργο είδος κράνους. Το αγκωνοκράνος. Δεν προστατεύει το κεφάλι, αλλά τον αγκώνα!. Επειδή πιθανόν χαλάει την κόμμωση, φοριέται εκεί. Το κρατούν εκεί. Στον αγκώνα!. Προφανώς σκέφτονται με τον αγκώνα!.
Και δεν είναι θέμα που συμβαίνει από χτες ή προχτές. Πάντα συνέβαινε. Για αυτό θρηνήσαμε θύματα. Νέους ανθρώπους. Οι οποίοι τσακίστηκαν στην άσφαλτο. Δείτε πόσες μικρογραφίες εκκλησιών- εικονοστάσια, είναι διάσπαρτες παντού. Και όταν κάποιος ξένος με ρωτάει τι είναι αυτό, του απαντώ: «Μια ψυχή που χάθηκε». Αλλά φέτος το νησί, έφτασε στα όρια. Οι δρόμοι άθλιοι, η κυκλοφορία στα όρια της νευρικής κρίσης, η -λόγω έλλειψης προσωπικού αδυναμία- του Αστυνομικού Τμήματος δεδομένη. Δεν θέλω να δω άλλο εικονοστάσι στους δρόμους. Δεν θέλουμε άλλες χαμένες ψυχές.
Αλλά και εσείς δικυκλιστές «Μη στοιχηματίζετε κεφάλι σας με το διάβολο» (προέρχεται από διήγημα του Πόε ο τίτλος). Και ο διάβολος, είναι αυτή η ασύνετη συμπεριφορά, που θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό σας και σε πιθανότητα ηθικής κατάρρευσης έναν οδηγό αυτοκινήτου. Πάρτε τα κράνη, στο… κρανίο.