LIVE FAST

live_fast_die_young

«Live fast, die young».

Ένα μότο, που εντυπώθηκε σε εκατομμύρια μνήμες, λόγω της φρενήρους πορείας του James Dean, o οποίος πέθανε νεότατος, συντρίβοντας τη ζωή του, με ένα πολυτελές, γρήγορο αυτοκίνητο. Αλλά μάλλον ο Σκοτ Φιτζέραλντ, θα διεκδικούσε τα πρωτεία με την απίστευτη ζωή του στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Όπως και να έχει, το πρότυπο μιας ζωής που κατευθύνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω σε ένα τοίχο απόγνωσης, συνεχίζει να παραμένει νοσηρά ελκυστικό. Τόσο ελκυστικό, που γίνεται μόδα και τόσο νοσηρό που μετατρέπεται σε αυτοκαταστροφική αλαζονεία.

Μόνο που, η αφορμή γι αυτό το κείμενο, δεν είναι τα περίχωρα του Λος Άντζελες, ούτε η περίφημη –στοιχειωμένη πλέον- Route 66. Είναι ένας ταπεινός σκονισμένος δρόμος, που κανένας μύθος δεν του σκορπίζει χρυσόσκονη, κανένας γοητευτικά τραγικός ήρωας, δεν θα τον απαθανατίσει σε κάποιο ροκ πάνθεο. Μια απλή διασταύρωση, σε κάποιο ταπεινό χωριό είναι. Μια ευθεία κοντά σε ένα αεροδρόμιο και μερικοί βαριεστημένοι πιτσιρικάδες, που βιάζονται –άχρι θανάτου- να ενηλικιωθούν.

Μεσαριά, Σαντορίνη. Αγαπημένο παιχνίδι των πιτσιρικάδων, να περνούν στα τυφλά τη διασταύρωση. Μια ρώσικη ρουλέτα που το περίστροφο, έχει απλά δύο δαιμονισμένους τροχούς, που γυρίζουν αφήνοντας ένα σκούρο και δύσοσμο σημάδι στην άσφαλτο. Μαζί με «πειραγμένες» εξατμίσεις και κινητήρες που το αντριλίκι των βαριεστημένων γαβριάδων, μετέτρεψε σε κούρσα με τερματισμό την επικίνδυνη στροφή του αεροδρομίου. Εκεί, που όλοι αντικρίζουν αργά τις κόκκινες κάθετες γραμμές στον τοίχο και αναγκάζονται να «την πέσουν στα φρένα».

Το φαινόμενο, χωρά πολλές κοινωνιολογικές αναλύσεις. Πολλές υποθέσεις και άφθονες αναφορές σε μια νεολαία που στερούμενη προσδοκίας για το αύριο, ζει ιλιγγιωδώς το σήμερα. Φυσικά, πάλι θα χωριστούμε σε κατηγορίες. Η μια θα μιλάει για κακομαθημένα παλιόπαιδα και η άλλη για απελπισμένη νεολαία. Άλλοι, ίσως μιλήσουν για ένα επονείδιστο μιμητισμό, που γίνεται- ενίοτε- επικίνδυνος.

Το χειρότερο είναι πως καμιά λύση, δεν είναι «λύση». Αστυνόμευση;. Μα, πως, πότε και για πόσο;. Πρόληψη;. Ας είμαστε σοβαροί. Αν μπορούσαμε ν’ αλλάξουμε μια κοινωνία για να αποφύγουμε τέτοια φαινόμενα, τα πάντα θα ήταν πολύ απλά. Το μόνο, που μένει, είναι οι προσευχές, τα ξόρκια και το επώδυνο κράτημα της ανάσας για να «μη συμβεί το κακό». Το οποίο τρέχει περισσότερο και από τις προσευχές.