Είσαι ξένος!

Αρθρογραφεί ο αναγνώστης της σελίδας κ. Νίκος Παππάς.

 

«Έρχομαι στην Σαντορίνη αρκετά συχνά, πότε για δουλειά, πότε για διακοπές, πότε και τα δυό μαζί. Έτσι όπως έρχονται οι περισσότεροι δηλαδή και που τελικά καταλήγουν στο να μένουν εδώ.

Φέτος λοιπόν αποφάσισα να έλθω μόνο για εργασία, δηλαδή να παραμείνω μόνιμα και όποιος παίρνει την απόφαση να φύγει από την Αθήνα και να εγκατασταθεί στην επαρχία δεν έχει παρά να λάβει σοβαρά υπ’ όψη του αυτή την απόφαση, γιατί οι δοκιμές και οι πειραματισμοί έχουν όρια.

Αποφάσισα να εγκατασταθώ μόνιμα στην Σαντορίνη από τον φετεινό Σεπτέμβριο (2013) και έτσι άρχισα τον Μαραθώνιο εύρεσης ενός σπιτιού. Πέρασαν 3 μήνες ενδελεχούς ψαξίματος για ένα κατάλληλο μικρό δυάρι και ομολογώ πως βρήκα αμέτρητα τέτοια, κατάλληλα για ανθρώπους όμως πολύ λίγα (πάντα υπάρχει ελπίδα!).

Από την Οία μέχρι το πανέμορφο Ακρωτήρι, 3 μήνες σύρε και έλα, έζησα τα απίστευτα τραγελαφικά! Σπίτια σε κάκιστη κατάσταση, με κοινό ρολόϊ (αν είσαι μάνα, σίγουρα χάνεις το παιδί και το παιδί εσένα στο μέτρημα!), α π ί σ τ ε υ τ ε ς κακοτεχνίες σε υδραυλικές και ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, πρόχειρ πορτοπαράθυρα, τιμές Ευρώπης, χωρίς συμβόλαια, χωρίς αποδείξεις, χωρίς όρους και προϋποθέσεις!

Τον πρώτο μήνα έμεινα στα Φηρά. Από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα δηλαδή για να πέσω στα μαλακά! Το διαμέρισμά μου ήταν στην ουσία ένα σπίτι χωρισμένο με γυψοσανίδες σε 3 μέρη! Το κάθε μέρος πλήρωνε 200 Ευρώ για 37 τετραγωνικά μέτρα, εννοείται χωρίς συμβόλαιο και αποδείξεις, με κοινό ρολόϊ ρεύματος και νερού. Επιλογή μου φυσικά, αλλά έπρεπε από καπου να ξεκινήσω.

Άντεξα 26 συναπτές ημέρες, δηλαδή μέχρι και την ημέρα που ο ιδιοκτήτης μου παρουσίασε ένα χαρτί τετραδίου στο οποίο κατέγραφε το κόστος του νερού και του ρεύματος «γιατί είχαν έρθει εν τω μεταξύ!». Έπρεπε να πληρώσω 73 Ευρώ ΔΕΗ και 25 Ευρώ νερό για τις 26 ημέρες. Του ζήτησα να δούμε μαζί τον μετρητή μου και τον λογαριασμό του νερού.

«Δεν θα με πεις εμένα κλέφτη! Εγώ χρόνια τα νοικιάζω αυτά και πάντα έτσι τα υπολογίζουμε και κανένας δεν είχε πρόβλημα! Ορκίστηκα να μην τα ξανανοικιάσω σε ξένους! Φασαριόζοι και εξυπνάκιδες είστε όλοι! Αν δεν σας αρέσει να σηκωθείτε να φύγετε!» Θεώρησα άστοχο ν’ αναμετρηθώ μ’ έναν αμόρφωτο μικρο-κλεφτάκο και 3 μέρες αργότερα ήμουν ήδη στο Καμάρι!

Σπίτι με αυλή, καινούριας κατασκευής, μισοτελειωμένη μάντρα, αρκετά φωτεινό, με πλακάκια στο πάτωμα, ανοξείδωτο νεροχύτη στην κουζίνα, ντουλάπα για τα ρούχα, ψυγείο, ένα παλιό πλυντήριο που έκανε όμως την δουλειά του, συμπαθητικοί ιδιοκτήτες, 400 Ευρώ το ενοίκιο -καλή τιμή για ένα σπίτι 70 τετραγωνικών μέτρων περίπου με αυλή γύρω στα 500 τ.μ. και εννοείται χωρίς συμβόλαιο και αποδείξεις!-, αυτόνομο ρολόϊ ρεύματος και νερού! Άρχισα να ψιλο-καμαρώνω!

Άφησα τα πράγματά μου στο πάτωμα, έφτιαξα στα γρήγορα έναν καφέ και κάθησα στο χώμα της αυλής να φαντάζομαι το πως θα μπορούσα να την χρησιμοποιήσω το καλοκαίρι. Πριν τελειώσω τον καφέ μου πάρκαρε -σε αυτή την αυλή!- ένα αυτοκίνητο.

«Καινούριος είστε; Καλώς ήλθατε! Από την Αθήνα είστε; Το σπίτι είναι πολύ καλό! Οι ξένοι που έμεναν μέσα το είχαν κάνει χάλια, αλλά η κυρία … το καθάρισε και το μάζεψε. Κούκλα είναι τώρα!»
«Ευχαριστώ! Δικό σας είναι το αυτοκίνητο;»
«Ναι! Μένω εδώ πιό κάτω, αλλά νοικιάζω την αυλή για το πάρκινγ! Ο πεθερός μου δεν μας δίνει το δικό του! Δεν θα σας ενοχλώ, λείπω όλη την ημέρα!»

Τηλεφώνησα στους συμπαθέστατους ιδιοκτήτες και τους ρώτησα ευγενικά το για πόσο χρονικό διάστημα ενοικίασαν την αυλή στην κυρία. «Α … είναι πολύ καλή κοπέλα! Δεν θα σας ενοχλήσει!» Είπα να το χάψω και συνέχισα να τακτοποιώ τα πράγματά μου. Μέχρι το βράδυ η κυρία, ο σύζηγός της, ο κουνιάδος της και ο πατέρας της μπήκαν και βγήκαν στη αυλή μου αμέτρητες φορές!

Το επόμενο πρωί με ξύπνησε δυνατή μουσική. Τράβηξα την κουρτίνα του δωματίου να δω τί γίνεται έξω. Ένα αυτοκίνητο με πολύ αξιόλογα ηχεία και με τις πόρτες του ορθάνοιχτες έπαιζε δυνατά μια μουσική. Ας την πούμε μουσική δηλαδή! Ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, καθάριζε το όχημά του και πάνω στην καθαριότητα … μεράκλωσε! Το απόγευμα περπάτησα ως τον βράχο του Καμαρίου και επέστρεψα σχεδόν νύχτα στο σπίτι. Βρήκα την πόρτα μου ξεκλείδωτη και το φως του μπάνιου ανοικτό. Ήταν ανώφελο ν’ αλλάξω κλειδαριά, έπρεπε ν’ αλλάξω σπίτι.

Βρήκα το επόμενο στο Ημεροβίγλι. Μικρό, παραδοσιακό, φρεσκοβαμένο, υπόσκαφο δωμάτιο. 350 μαυρα Ευρώ τον μήνα. Ρεύμα κοινό, αλλά θα το χωρίζουμε τιμια … μου υποσχέθηκαν! Έδωσα 1 μήνα προκαταβολή. Μεταφέρθηκα στον νέο μου σπίτι και ευχήθηκα να είναι το τελευταίο. Οι 20 ημέρες παραμονής μου εκεί όμως μου φάνηκαν αιώνας! Η ιδιοκτήτρια -αν και συμπαθέστατη φιγούρα- ήθελε να ελέγχει το σπίτι ανά δύο ημέρες.

«Εσείς οι ξένοι δεν τα προσέχετε τα σπίτια! Φεύγετε και μετά θέλει να τα χτίσεις απ’ την αρχή πάλι! Να μας ειδοποιείτε για το νερό! Το ντεπόζιτο είναι από πάνω σας, αν λείπετε να μου αφήνετε τα κλειδιά για να βλέπω τη στάθμη! Δίπλα είναι ξενοδοχείο, εσείς πόσο θα μείνετε, γιατί μας τα ζητάνε το καλοκαίρι! Έρχεται και καμία φορά ο ανηψιός μου, της αδελφής μου το παιδί με την γυναίκα του.» Η κυρία μίλαγε «σερί», αδυνατούσα να καταλάβω πότε ανέπνεε «Απ’την Αθήνα είστε; Α! όχι απ’ τα Γιάννενα μου είπε ο άντρας μου, ε;! Ωραία είναι η Ήπειρος! Είχαμε πάει εκδρομή μια χρονιά. Βρωμόνερα έχετε κει στην λίμνη. Εμάς τα νερά εδώ είναι άλλα! Αν θέλετε τηλεόραση να μου πείτε να βάλουμε την κεραία πάνω. Οι σκούρες κουρτίνες που βάλατε δεν είναι για δώ, δώ θέλει απ’ τις άσπρες να μπαίνει φως! Να πάτε στην Μαργαρίτα στα Φηρά, έχει αυτή να σας δώσει. Μόνος σας είστε; Παντρεμένος; Παιδιά έχετε; Κάνουν ζημιές αν είναι μικρά, να τα προσέχετε! Το νοίκι το δίνουμε στο παιδί, δεν δουλεύει και βοηθάμε και εμείς όσο μπορούμε. Η κόρη μου σπούδασε αλλά ο γιός μου όχι. Τι να κάνουμε … άλλοι μπορούν, άλλοι όχι! Θέλει να πάρει μηχανάκια να τα νοικιάζει το καλοκαίρι αλλά τώρα το χειμώνα δεν έχει δουλειά. Είπαν θα τον πάρουν αλλά ακόμα τίποτα. Αν δεν τα’ χεις καλά με δαύτους μην περιμένεις να σου κάμουν τίποτα. Μόνοι τους τα τρώνε, τώρα που θα ζητάνε ψήφο πάλι να δείς. Να μην ρίχνετε χαρτιά στην λεκάνη! Εδώ δεν είναι σαν την Αθήνα, οι σωλήνες είναι μικροί. Τηλέφωνο δεν θα βάλετε; Εμείς δίπλα μένουμε αν χρειαστείτε κάτι να μου το πείτε!»

‘Οχι, δεν έβαλα ούτε τηλέφωνο, ούτε κουρτίνες άσπρες, ούτε και της είπα τίποτα τις 20 ημέρες που είμασταν κυριολεκτικά δίπλα-δίπλα! Πλώρη έβαλα για μακριά! Την τύχη μου! Υπολογίσαμε το κόστος και μυ επέστρεψε με τα βίας 100 Ευρώ! Πριν της παραδώσω τα κλειδιά έλεξε όλο το σπίτι λεπτομερώς! Με ανάγκασε και πλήρωσα όλα τα Δημοτικά τέλη συν τις μονάδες που «έκαψα»! Ευτυχώς δεν στάθηκα στο πως τις μέτρησε. Δεν το άντεχα!

Σήμερα βρίσκομαι σε ένα σπίτι στην Περίσα. Πανέμοφο και βολικό. Δεν έχω γνωρίσει ακόμη τους ιδιοκτήτες καθώς λείπουν όλο το χειμώνα. Η συνενόησή μας έγινε τηλεφωνικώς.

Να μου ευχηθώ τα καλύτερα και μαζί να ευχηθώ να εκλείψει η γενιά των ιδιοκτητών στην Σαντορίνη που κυριολεκτικά εξαπατά κάθε μη Σαντορινιό, δηλαδή ξένο, δηλαδή ξένο από «άλλη χώρα της Ελλάδος» εννοώ! Και αν δεν εκλείψει, τουλάχιστον ν’ αποκτήσει λίγο περισσότερο ήθος … μέρες που έρχονται!