Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΙΑΣ ΠΙΝΑΚΙΔΑΣ

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΑΡΖΕΝΤΑ

 

 

Αθηνιός. (Φωτό από instantstretview.com)

Αθηνιός. (Φωτό από instantstretview.com)

Ο καπετάν Γιώργος Δαρζέντας, υπήρξε για τρεισίμισυ χρόνια Πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Θήρας. Ένας από τους στόχους που είχε θέσει, ήταν να συμμαζέψει το καρακατσουλιό στο λιμάνι του Αθηνιού και στον Όρμο Φηρών. Το σχέδιό του δεν προχώρησε και ο ίδιος βγήκε θαρραλλέα και είπε: «Απέτυχα». Δεν φρόντισε να βρει καμμία δικαιολογία που θα ήταν άλλωστε σοβαρή και αληθινή. Γιατί οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πως συνάντησε λυσσαλέες αντιδράσεις και όταν έπρεπε να στηριχθεί στο έργο του, κάποιοι δικοί του σφύριξαν αδιάφορα. Έτσι η φρικτή κουρελαρία παραμένει, αλλά ο -βραβευμένος για τη δράση του- καπετάνιος, δεν ξεχνά. Με ένα εξαιρετικό κείμενό του προς τη Santonews, αφηγείται ξανά το όνειρό του να θυμίζουν τα λιμάνια του νησιού, Σαντορίνη και όχι κουρελού Ντίσνεϋλαντ. Και τι να πει κανείς βέβαια. Ένας άνθρωπος που αψήφησε τα μποφώρ για χρόνια, σώζοντας ανθρώπους και έσπαζε τον αποκλεισμό των μικρών νησιών μένοντας στη γέφυρα του πλοίου του, παραλίγο να ηττηθεί στη στεριά, γιατί κάποιοι νομίζουν ότι όσο μεγαλύτερη ταμπέλα έχουν τόσο περισσότερα σουβλάκια θα πουλήσουν. Ο κ. Δαρζέντας, είναι όμως τώρα Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας του Πύργου-Καλλίστης και μάλλον θα αψηφήσει το αποπνικτικό αεράκι των μικροσυμφερόντων.

 

«Η διαμαρτυρία μας πινακίδας….»

 

O Γ. Δαρζέντας, την εποχή που αψηφούσε τα κύματα σώζοντας πολλούς κυκλαδίτες. Σήμερα "τρακάρισε" σε μερικές κουρελο-ταμπέλες.

O Γ. Δαρζέντας, την εποχή που αψηφούσε τα κύματα σώζοντας πολλούς κυκλαδίτες. Τώρα»τρακάρισε» σε μερικές κουρελο-ταμπέλες.

Πριν λίγα χρόνια είδα ένα όνειρο.. αλήθεια όνειρο ήταν… είχε έρθει μία πανέμορφη συναγρίδα & μου είχε παραπονεθεί για την όλη κατάσταση στην καλντέρα… στην περιοχή του Sea Diamond στο ηφαίστειο και δε θυμάμαι τι άλλα είχα δει… για ψάρια μιλάω…
Προχθές είδα ο αθεόφοβος μια πινακίδα στον Αθηνιό… από αυτές τις τροφαντές… την RENT A CAR που με πλησίασε κουνάμενη… λιγάμενη για να μου κάνει τα παράπονά της,,, και μία άλλη ταλαιπωρημένη στην ταράτσα ..ορφανή μόνη ξεθωριασμένη, όπως οι ράμπο στο στέγαστρο με το όπλο…
Η της ταράτσας κάτι με ήθελε, αλλά την παράβλεψα, διότι επέμενε πολύ η ομορφούλα της πιάτσας η RENT…
Άρχισε η κόρη να εκλιπαρεί για την ταλαιπωρία του χειμώνα με τους γαρμπήδες και τους βοριάδες… τις βροχές και τα χώματα… αλλά και για τις φωτογραφίες που την βγάζουν συνέχεια και τα άσχημα σχόλια που ακούει σε διάφορες γλώσσες του κόσμου… ήθελε να πει πολλά αλλά ήταν κοντά το αφεντικό της και αδυνατούσε… Θεέ μου τι θλιμμένη ματιά ήταν αυτή… Από ότι κατάλαβα στη νοηματική διάλεκτο, ήθελε να φύγει… επιθυμούσε να εξαφανιστεί φοβούμενη την παραμονή της δάκρυσε… Θεέ μου… πληγώθηκα! Αλήθεια…
Η άλλη, η ταλαίπωρη της ταράτσας, διαφημίζει φαγητό… μια άλλη πονηρούλα μικροκαμωμένη πουλάει εισιτήρια στο ισόγειο… αυτή μου έγνεφε: αγνόησε με… βέβαια μετά με βρήκαν όλες μαζί… τόσα χρόνια εκεί… στις ίδιες γειτονιές… ευκαιρία βρήκαν να τα πουν…
Βέβαια ήταν ένα όνειρο που ξυπνώντας ήθελα να μην υπήρχε καμία ταμπέλα… ήθελα… θέλω και επιθυμώ να δω το λιμάνι του Αθηνιού και τον όρμο Φηρών με την ασπρόμαυρη αμφίεσή τους με ρούχα Θηραϊκά – Σαντορινιά … αιγαιοπελαγίτικα…
Αμήν και πότε, γιατί έχω το φόβο ότι τα όνειρα θα με ταλαιπωρούν συνέχεια και το νεαρόν της ηλικίας μου δε μου το επιτρέπει… ! .»
Γεώργιος Δαρζέντας