ΓΛΥΚΕΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟ ΑΡΕΣΑΝΑ

aressana-poste-2013

Τρίτη 16 Ιουλίου 2013, 21:00, Aressana Spa Hotel & Suites.

Ο τίτλος βασισμένος στην ταινία «Dolce Vita» (1960) του Federico Fellini και στο τραγούδι του Μίμη Πλέσσα «Γλυκειά Ζωή» σε στίχους του Κώστα Κινδύνη για την ταινία «Κάτι να καίη» (1964) του Γιάννη Δαλιανίδη. Ταινία για μια Ελλάδα που θέλει ν’ ανθίσει και να γίνει πιό «μοδάτη», πιό Ευρωπαϊκή, πιό Αμερικάνικη, πιό Ιταλική ίσως!!

49 χρόνια αργότερα, Τρίτη βράδυ στις 16 Ιουλίου 2013 στις 21:00, στο Aressana Spa Hotel & Suites, θα αναπολήσουμε μια βραδιά από εκείνη την υπέροχη «Γλυκειά ελληνική ζωή» για μια Ελλάδα που θέλει και έχει ανάγκη να ξανανθίσει σε χρόνο ενεστώτα.

Με την Μαρίνα Δημητρίου στο τραγούδι, τον Γιώργο Πανταλό στο πιάνο, τον Κώστα Παπακίτσο στην ελληνικότατη μαγειρική του, τους ανθρώπους του ξενοδοχείου Aressana, εμένα ως «σκηνοθέτη του θέματος» και την Ευαγγελία Μενδρινού ως «ενορχηστρωτή» θα ζήσουμε λίγο από την αίγλη της εποχής του 60 & 70 και λίγο από την εποχή του ΑΤΤΙΚ με πολλά στοιχεία της «Γλυκειάς Ζωής» που φτιάχνει εδώ και χρόνια το Aressana!

Ελληνικά πιττάκια με λιαστή ντομάτα, ζεστά σταμναγκάθια με μυζήθρα σε ντάκο, λαχανοντολμάδες με αυγολέμονο, «ο Μουσακάς που Αγαπώ», Κατσικάκι βιολογικής εκτροφής σιγομαγειρεμένο σε σάλτσα με μυρωδικά από το Αιγαίο με ντοματάκια Σαντορίνης και πατάτες φούρνου με λευκό σουσάμι, Καρυδόπιτα, Παγωτό Μαστίχα και Ασσύρτικο του SantoWines.

Ελληνικά retro τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε και αγαπήσαμε μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο, μελωδίες που συνόδεύουν τις μνήμες μας και που έγιναν χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε κομμάτια του εαυτού μας.

Η ΙΔΕΑ

Σκηνή από τη θρυλική Ντόλτσε Βίτα του Φελλίνι

Σκηνή από τη θρυλική Ντόλτσε Βίτα του Φελλίνι

Και οι δύο ταινίες -κατά την γνώμη μου- πάντρεψαν την πραγματικότητα της εποχής με την εμπορικότητα και την τέχνη και δημιούργησαν ένα νέο πολιτιστικό προϊόν και μάλλον κάτι κατάφεραν!

«Το 1960, η Ανίτα Έκμπεργκ και ο Marcello Mastroianni βουτούν στην Fontana di Trevi και ο αξεπέραστος Federico Fellini δημιουργεί ίσως την πιό κλασσική σκηνή του Ιταλικού κινηματογράφου. Γνωρίζω πως τέτοιες σκηνές υπάρχουν σε αμέτρητες ταινίες ελληνικές και ξένες, παλιές και νέες, όμως η συγκεκριμένη έχει μια ιδιαιτερότητα. (1)»

«Είναι η σκηνή που σαγήνεψε, φιλότεχνους και μάζες ταυτόχρονα και διέδωσε την Ιταλική «γοητεία» στις καρδιές του κόσμου. Είναι η εικόνα που ενέπνευσε καλλιτέχνες και έργα τέχνης, βιομήχανους και εμπόρους, θεατρικά σενάρια αλλά και άλλες ταινίες. (2)»

«Είναι η εικόνα για την οποία γράφτηκαν τα χειρότερα και τα καλλίτερα σχόλια! Η Dolce Vita του Federico Fellini είναι ίσως η πρώτη με απτά οικονομικά και καλλιτεχνικά αποτελέσματα ταινία στην οποία η τέχνη και τουρισμός δουλεύουν προς όφελος της Ρώμης μέχρι και σήμερα. (3)»

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1963 ο δικός μας Μίμης Πλέσσας γράφει το τραγούδι «Γλυκειά Ζωή» για την Ρένα Βλαχοπούλου με στίχους του Κώστα Κινδύνη για την ταινία «Κάτι να καίη» του Γιάννη Δαλιανίδη με πρωταγωνιστές ένα μέρος από το βαρύ πυροβολικό του ελληνικού θεάτρου και κινηματογραφου της εποχής. Ο κανόνας είναι ο ίδιος! Η δημιουργία μιας «Νέας Ελληνικής Ταυτότητας».

Κατά την διάρκεια της ταινίας εμφανίζονται: η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, ένα μεγάλο και επιβλητικό -για τότε- τραίνο του ΟΣΕ, μια άμαξα με δύο άλογα για βόλτα στην απαστράπτουσα Θεσσαλονίκη, Ελληνικά brand names που κανείς δεν γνωρίζει πιά και χαμόγελα, πολλά χαμόγελα παντού· όλα υποσχόμενα μια «Γλυκειά Ζωή»!

©Η ιδέα της εκδήλωσης και τα κείμενα 1, 2 και 3 είναι βασισμένα στην έρευνα με τίτλο Diplomazia Culturale del Cinema Italiano & Europeo, Kikos K. G. Papadopulos, Ed.Academica S.R.L., RM, 1992.