ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΒΡΙ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΔΑΜΙΓΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΒΡΙ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΔΑΜΙΓΟ

 

 

O Νίκος Δαμίγος, υπήρξε αφοσιωμένος υπηρέτης της Αυτοδιοίκησης.

O Νίκος Δαμίγος, υπήρξε αφοσιωμένος υπηρέτης της Αυτοδιοίκησης.

Κανονικά θα έπρεπε να νιώθω ενθουσιασμένος που ένα γραπτό μου προκάλεσε τόση φρενίτιδα ανάγνωσης και τέτοιο κύμα σχολίων. Επειδή όμως –κι όσοι με ξέρουν, με ξέρουν, οι υπόλοιποι ας ανατρέξουν απλά στα γραπτά μου ή ας ρωτήσουν  για τη διαδρομή μου-  δεν λειτουργώ έτσι, πρέπει να πω δύο πράγματα:

  1. Θεωρώ το Νίκο Δαμίγο, άνθρωπο που έκανε θητεία στη ζωή. Δεν την έζησε απλά. Τον θαύμαζα πάντα, παρ’ ότι μόνο δύο ή τρεις φορές μου είχε μιλήσει κι αυτές, κατόπιν έντονης πίεσης. Ήταν πρότυπο Προέδρου, ανθρώπου της Αυτοδιοίκησης, και μαχητή. Ολιγογράμματος; . Ναι. Απλός;. Πάλι Ναι. Αλλά πάλι, εκείνος που με έκανε να αγαπήσω αυτό το χωριουδάκι και να προσέξω τις ομορφιές του. (Θα πω παρακάτω).
  2. Κάποιοι αντέδρασαν στην (επιβεβλημένη για μένα) τιμή που του έγινε. Μίλησα για βεβήλωση, ενώ η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο νου ήταν «τυμβωρυχία» και η λέξη «Ύβρις» που χρησιμοποίησα ως προμετωπίδα του γραπτού μου, εννοούσε κατηγορηματικά αυτό. Αλλά ούτε ποινικές ή πειθαρχικές ευθύνες ζήτησα, ούτε διχασμό του χωριού επιδίωξα. Έκανα έρευνα και ρεπορτάζ, μίλησα με ανθρώπους, στηλίτευσα το γεγονός (προς θεού δεν αναγορεύομαι σε τιμητή των πάντων!) και στο τέλος –για όσους δεν κατάλαβαν, λυπάμαι- ΑΠΑΙΤΗΣΑ (ναι και με κεφαλαία!) να τιμηθεί αυτός ο αξιοθαύμαστος στρατιώτης της Αυτοδιοίκησης.

Πήρα πολλά μηνύματα- μερικά τα «έκοψα» επειδή υπεισέρχονται σε προσωπικά δεδομένα-  και ακόμα περισσότερα τηλεφωνήματα. Ένα έχω να πω, χωρίς να έχω φτάσει στην ηλικία των βαθυστόχαστων συμβουλών: Το χωριό σας, σας έχει ανάγκη όλους. Τι θα ψηφίσετε στις εκλογές;. Δικό σας θέμα. Αλλά η ηθική καταδίκη της βεβήλωσης (ούτε αστυνομίες ούτε πειθαρχικές παρεμβάσεις επιθυμώ) πρέπει να γίνει διακριτή, αισθητή και κατηγορηματική.

 

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ

Η μοναδική μου «εκ βαθέων» κουβέντα με τον αξιοθαύμαστο «Νικολό», έγινε με αφορμή ένα μάλλον δυσάρεστο περιστατικό. Οδηγούσα μηχανάκι και αίφνης βγαίνει απότομα με το ημιφορτηγό του από το παλιό ΙΚΑ (στην είσοδο των Φηρών, στο κτήριο του Μαρκοζάννε, αν δεν κάνω λάθος). Φρενάρισα απότομα και σώθηκα. Αλλά του τη φύλαγα!. Στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο, τον πλησίασα. «Πρόεδρε παραλίγο να με σκοτώσεις». Με κοίταξε έκπληκτος. «Τι λές ρε παιδί μου; Πότε».  Του εξιστόρησα το περιστατικό. Μου ζήτησε ίσαμε 15 συγγνώμες. Με τόση οδύνη, που ένιωσα άσχημα.  Αφού όμως τον βρήκα μπόσικο, του ζήτησα συνέντευξη για το Βουρβούλο. «Και τι  να σου πω;. Εμείς δύο-τρία πραγματάκια θέλουμε. Καταλαβαίνουμε, ένα μικρό χωριουδάκι είμαστε αλλά τι να πω. Δε ζητάω πολλά. Δύο τρία πραγματάκια για αυτό το χωριουδάκι. Πολλά ζητάω;.».

Κάπου εκεί- γιατί ήταν πανέξυπνος- κατάλαβε πως είχε πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων. «Έχεις έρθει στο λιμανάκι μας;. Με τα χέρια μας το φτιάξαμε, να ρθεις να το δεις και θα με θυμηθείς». Πήγα την επόμενη Κυριακή. Είναι κομψοτέχνημα. Πήγα και στο γήπεδο. Γύρισα και το χωριό όλο. Χωρίς να τον ειδοποιήσω. Και λέω πάντα, δύο χωριά είναι αδικημένα: το Ακρωτήρι γιατί κανένας δεν του έδωσε όσα αξίζει και ο Βουρβούλος, γιατί είναι κυριολεκτικά χειροποίητος. Και τα χέρια του Νικολού, είναι παντού ορατά. Ο τωρινός Πρόεδρος, είναι δραστήριος, έντιμος και δουλευταράς. Αλλά η βαριά ευθύνη των επομένων, είναι να κάνουν λεωφόρους τα μονοπάτια των προκατόχων. Και ο Νικολός είναι βαριά παρακαταθήκη σε αυτό το όμορφο και αγνοημένο χωριό.  Τιμήστε τον λοιπόν!.