ΦΗΡΑ: ΠΟΛΗ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ Ή ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΗ;

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ ΧΑΟΣ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

 

 

ΦΗΡΑ29 ΑΠΡ 2015Στο θρυλικό «Κογιανισκάτσι», μέρος της τριλογίας ντοκιμαντέρ του Γκόντφρεϊ Ρέτζιο (με την απίστευτη μινιμαλιστική μουσική του Φίλιπ Γκλας), υπάρχουν σκηνές που αντιπαραβάλλουν πόλεις του κόσμου. Βλέπεις αίφνης μια τριτοκοσμική πόλη (ο χαρακτηρισμός, δεν είναι υποτιμητικός) με μια εντελώς χαοτική κυκλοφορία. Χαοτική!. Σε άλλο πλάνο μια πειθαρχημένη ευρωπαϊκή πόλη. Και πάλι μεγάλος αριθμός οχημάτων, αλλά με ροή ομαλή.

 
Το προσωπικό μου «Κογιανισκάτσι» ( δεν καταφεύγω σε αρχείο, από μνήμης είναι η αναφορά, οπότε ευχαρίστως κάποιος σινεφίλ ας με διορθώσει) το έζησα σήμερα στα Φηρά. Μια πόλη άναρχη, ανερμάτιστη και τελικά ανοχύρωτη. Τα δύο κεντρικά παρκινγκ (Δαίδαλος και Νομικού) πλήρως κατειλημμένα. Γι αυτό που είναι πίσω από το Κέντρο Υγείας, ούτε λόγος. Οι δρόμοι, γεμάτοι παρκαρισμένα οχήματα. Μα καλά, τόσο κόσμο έχει η πρωτεύουσα;. Κι αν είναι έτσι τώρα, μετά τι θα γίνει;.

 
Αλλά, όχι. Το χειρότερο δεν είναι αυτό. Είναι κάτι άλλο. Σπουδαιότερο. Επικίνδυνο. Εξωφρενικό. Πήγαινα στα Φηρά, καθημερινά, επί 15 χρόνια. Κάθε πρωί. Αλλά το σημερινό δεν το έχω ζήσει, ξανά. Και δεν αφορούσε μόνο τα γεμάτα (με ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα) πάρκινγκ. Είχε να κάνει με την οδηγική νοοτροπία. Ήταν πραγματικά, νοοτροπία Καΐρου ή Μανίλας. Ανυπόμονοι και νευρικοί οδηγοί. Κάθε κενό δρόμου καλυπτόταν από κάποιον βιαστικό. Όποιος έβρισκε ευκαιρία χωνόταν παντού. Πέντε λεπτά για να βγεις στο δρόμο (δεν είναι λεκτικό σχήμα, η πραγματική χρονομέτρηση είναι). Η διάβαση πεζών στο Κέντρο Υγείας, ουδέποτε γινόταν σεβαστή. Αν μάλιστα κάποιο αυτοκίνητο, μείωνε την ταχύτητά του, πάντα βρισκόταν ένα ευμέγεθες σκούτερ, για να προσπεράσει ιλιγγιωδώς.

 
Δεδομένα: Εκεί βρίσκεται το Κέντρο Υγείας. Απέναντι το Επαρχείο. Δίπλα στο Επαρχείο, χώρος στάθμευσης λεωφορείων με εκατοντάδες επιβάτες από κρουαζιερόπλοια που κατευθύνονται πεζή στο Μουσείο ή στο κέντρο της πόλης. Πιο κάτω, το Λύκειο με περίπου 400 μαθητές. Λίγα μέτρα πιο πάνω το Γυμνάσιο, με άλλους τόσους. Το ΚΤΕΛ, που διακινεί μεγάλο αριθμό επιβατών. Οι οποίοι ασφαλώς αν είχαν δικό τους όχημα δεν θα χρησιμοποιούσαν τη δημόσια συγκοινωνία.

 
Και όχι, το πρόβλημα δεν είναι ο απίστευτος αριθμός, αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών και λοιπών οχημάτων. Είναι αυτή η παράξενη αλλαγή νοοτροπίας. Αίφνης όλοι έγιναν, ανυπόμονοι. Νευρικοί. Έτοιμοι για καυγά. Έλεγα, από παλιά, πως για μένα το καλοκαίρι στη Σαντορίνη, φτάνει όταν ακούσω την πρώτη κόρνα αυτοκινήτου. Σήμερα, ήταν σαν Αύγουστος!. Και αν έκανα –που το έκανα!- το λάθος να σταματήσω για να αφήσω ένα πεζό να διασχίσει το δρόμο, τον έθετα σε κίνδυνο. Κάποια «γουρούνα» με προσπέρναγε. Κάποιος βιαστικός οδηγός, έβγαινε από αριστερά και ο δύσμοιρος πεζός, τρομοκρατούνταν.

 
Εν κατακλείδι, λοιπόν. Ασφαλώς και έχει αυξηθεί υπέρμετρα, ο αριθμός των οχημάτων. Αλλά έχει αλλάξει και η συμπεριφορά κυκλοφορίας. Αυτός ο παντελώς επιθετικός, αλαζονικός και ασύνετος τρόπος οδήγησης, θα μας φέρει πολλά δεινά. Πολλά!. Και η πρωτεύουσα του νησιού, είναι ανοχύρωτη. Εντελώς. Και συνεχώς χειροτερεύει.