ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Μ. ΑΡΒΑΝΙΤΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 2003

OLYMPUS DIGITAL CAMERA«Ευχαριστήριο Αρβανίτη Μαρούση (Μαρουσάκι)
Επιθυμώ να ευχαριστήσω ιδιαίτερα όλους τους κατοίκους του Μεγαλοχωρίου που με τίμησαν για ακόμη μια φορά με τη ψήφο τους.
Πράγματι, δείξατε ότι η νικήτρια του Μεγαλοχωριού είναι η αγαπημένη σας Μαρούση. Πάντα ήμουν και παραμένω στο πλευρό σας.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω όλο το Θηραϊκό λαό που με τίμησε με την εμπιστοσύνη του και τους δηλώνω ότι για ότι χρειαστούν θα βρεθώ πάντα δίπλα τους.
Με αγάπη και εκτίμηση
Μαρούση (Μαρουσάκι) Αρβανίτη».

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 11 ΧΡΟΝΙΑ

Όταν εκλέχτηκε για πρώτη φορά στο Δήμο, η κ. Μαρούση Αρβανίτη, είχε δώσει μια συνέντευξη στο γράφοντα που δημοσιεύτηκε στην κυκλαδική εφημερίδα «Κοινή Γνώμη». Επειδή οι συμπάθειες δεν κρύβονται –και δεν πρέπει να κρύβονται- την αναδημοσιεύω, με την ευχή να μείνει έτσι δραστήρια, αεικίνητη και ανήσυχη, όπως την πρωτογνώρισα.
«Η δουλειά για το χωριό μου με αναζωογονεί»

Η κ. Μαρούση Αρβανίτη είναι μια αεικίνητη και δυναμική γυναίκα. Μητέρα τεσσάρων παιδιών, με οχτώ εγγόνια και ένα δισέγγονο, είναι ταυτόχρονα, δραστήρια δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Δημοτικού Διαμερίσματος Μεγαλοχωρίου. Το γεγονός πως είναι η μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε 30 άντρες, δεν την πτοεί καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. «Να σας πω, μου αρέσει κιόλας, γιατί με έχουν μονάκριβη στο δημοτικό συμβούλιο» λέει γελώντας «πιστεύω όμως-συνεχίζει- ότι θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερες γυναίκες, γιατί μπορούν να δώσουν πολλά».

Η πρώτη εκλογή

Η κ. Αρβανίτη είναι γέννημα θρέμμα του Μεγαλοχωρίου και καμαρώνει γι αυτό. «Το Μεγαλοχώρι έχει βγάλει καθηγητές και πρυτάνεις στο Πανεπιστήμιο, Μητροπολίτες και πολλούς σπουδαίους ανθρώπους. Δεν το λένε τυχαία Μεγαλοχώρι. Ήταν πάντα πλούσιο χωριό με πολλούς μορφωμένους» λέει με περηφάνια. Η αγάπη για το χωριό την οδήγησε να ασχοληθεί με τα κοινά το 1990, όταν εξελέγη κοινοτική σύμβουλος και έγινε αντιπρόεδρος, επί προεδρίας Στέλλας Δαμασκηνού, σε μια εποχή που η Σαντορίνη διέθετε πέντε γυναίκες κοινοτάρχες. «Το μεγάλο μου όνειρο ήταν να φτιάξουμε την αποχέτευση και την ύδρευση στο χωριό. Καταφέραμε και φτιάξαμε την μελέτη, αλλά μετά δεν έγινε τίποτα» λέει με πίκρα.
Από τότε αρνήθηκε κάθε πρόταση να κατέβει υποψήφια. «Μου έλεγαν οι χωριανοί: «Μαρούση κατέβα και θα σε ψηφίσουμε» αλλά εγώ δεν ήθελα» λέει. Στις τελευταίες εκλογές δέχθηκε προτάσεις από όλους τους συνδυασμούς. Επέλεξε τελικά τον συνδυασμό του σημερινού δημάρχου. «Τον κύριο Άγγελο τον ήξερα και τον εκτιμούσα πάντα. Όταν μου έκανε πρόταση του είπα ναι, αλλά με τρεις όρους. Ότι θα με βοηθήσει να φτιάξουμε την ύδρευση και την αποχέτευση και θα φτιάξουμε τον δρόμο στην καλντέρα για να αναπτυχθεί το χωριό μας». Η παρουσία της έδωσε την πρωτιά στο Μεγαλοχώρι για τον συνδυασμό του κ. Α. Ρούσσου και η ίδια εξελέγη πρόεδρος.

Η μεταμόρφωση του Μεγαλοχωρίου

Από την επομένη της ανάληψης των καθηκόντων της ξεκίνησε την προσπάθεια «για να φτιαχτούν κάποια πράγματα στο χωριό». Ακούραστη, βρισκόταν από τα χαράματα στους δρόμους, κάνοντας τον επιστάτη, τον εργοδηγό και τον απλό εργάτη όταν χρειαζόταν. Και χρειάστηκε πολλές φορές να πιάσει την τσάπα η ίδια προκαλώντας τον θαυμασμό των συγχωριανών της. Ταυτόχρονα πίεζε καθημερινά τους υπευθύνους του δήμου, για να στείλουν εργάτες και υλικά προκειμένου να διορθωθούν κάποια πράγματα. «Δεν έχω κανένα παράπονο. Οι αντιδήμαρχοι, ο κ. Σιγάλας και ο κ. Γύζης, δεν μου αρνήθηκαν τίποτα».
Το μόνο εμπόδιο ήταν η κακή οικονομική κατάσταση του δήμου. Δεν κάθισε όμως με σταυρωμένα χέρια. «Χτύπησα τις πόρτες των χωριανών και ζήτησα την βοήθειά τους. Άλλος λεφτά, άλλος υλικά, άλλος δουλειά, βοηθήσανε πολλοί». Το Μεγαλοχώρι άλλωστε έχει παράδοση στους ευεργέτες και δωρητές. Ο αείμνηστος Νικόλαος Γιανακόπουλος έχει δώσει πολλά χρήματα και ακίνητα για να γίνουν έργα στην κοινότητα, μεταξύ αυτών και το κοινοτικό γραφείο. Ο κατάλογος των δωρητών είναι μακρύς και οι σημερινοί κάτοικοι μιμήθηκαν το παράδειγμά τους.

Προσωπική εργασία και δωρεές

Με την αίσθηση της καλής νοικοκυράς- το σπίτι της είναι υπόδειγμα στο Μεγαλοχώρι- ξεκίνησε να φτιάξει το γραφείο του Δημοτικού Διαμερίσματος. «Δύο φορτηγά μπάζα έβγαλα από μέσα. Ούτε εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια είχε να καθαριστεί. Μετά έβαλα σκοπό να φτιάξω ταχυδρομείο για το χωριό. Έγινε και αυτό. Σειρά είχε το ιατρείο. Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Μηνά Σιγάλα που μας επίπλωσε δωρεάν όλα τα γραφεία». Η πρώτη δυσπιστία στο χωριό, έγινε έκπληξη για την αποτελεσματικότητα της νέας προέδρου. Μετά άρχισαν να μεγαλώνουν οι απαιτήσεις. Σε κάθε βόλτα έρχεται αντιμέτωπη με δεκάδες αιτήματα. Πρώτο από αυτά το νηπιαγωγείο.
Σε ένα κτίριο του ΠΙΚΠΑ, ξεκινούν οι εργασίες για την διαμόρφωση των χώρων και σε λίγο καιρό, το Μεγαλοχώρι αποκτά ένα από τα ομορφότερα νηπιαγωγεία της Σαντορίνης. Στη συνέχεια επισκευάζεται το δημοτικό σχολείο. ‘Όλα αυτά δεν γίνονται βέβαια απλά. Η κ. Αρβανίτη βρίσκεται καθημερινά σχεδόν στο Δήμο και με το χαμόγελο στα χείλη πείθει τους πάντες να βοηθήσουν. « Ο κύριος Δήμαρχος και ο κ.Σιγάλας δεν μου λένε ποτέ όχι. Ξέρω βέβαια ότι πολλές φορές πιέζω πολύ, αλλά να είναι καλά που καταλαβαίνουν τις ανάγκες του χωριού μου» λέει.

Το μεγάλο όνειρο Ύδρευσης- Αποχέτευσης

Με την καλοκάγαθη πονηριά της, πείθει τους υπευθύνους του Δήμου να επισκευάσουν ένα θαυμάσιο παλιό κτίριο του Μεγαλοχωριού. Το λεγόμενο «Μετόχι». Στην αρχή προτείνει να γίνονται εκεί οι συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου μια και ο παλαιός χώρος δεν χωρούσε το αυξημένο αριθμό δημοτικών συμβούλων. Όταν αυτό δεν γίνεται, στεγάζεται η μπάντα του Δήμου. «Ε θα το χρησιμοποιεί η μπάντα, αλλά θα βάλουμε και κάποια πράγματα για να μαζεύονται εκεί τα παιδιά και να περάνε καλά την ώρα τους» λέει χαμογελώντας. Με ένα σμπάρο δυο τριγώνια δηλαδή. Και έδρα της μπάντας και Πολιτιστικό Κέντρο.
Αφού «συμμαζεύτηκε λίγο το χωριό» προωθεί το μεγάλο της όνειρο. Καθημερινά μιλά στον πρόεδρο της ΔΕΥΑΚ για την ύδρευση- αποχέτευση του χωριού. Του παραδίδει μάλιστα μια επιταγή, περίπου 4.700 ευρώ(δωρεές των Μεγαλοχωριανών) για να ξεκινήσουν οι εργασίες. Τη μέρα που παραχωρούσε την συνέντευξη για την «Κοινή Γνώμη», το πρόσωπό της έλαμπε από χαρά. «Σήμερα, γράψε αυτή τη μέρα, ξεκίνησε η αποχέτευση. Φέρανε τους σωλήνες και αρχίσανε δουλειά. Μου λέγανε «Σιγά Μαρούση μην σου φτιάξουνε αποχέτευση». Νάτο που γίνεται. Τούτη τη μέρα πήρα τη μεγαλύτερη χαρά μου. Αύριο χτυπάμε και την γεώτρηση και σε λίγο θα έχουμε δικό μας νερό» λέει λάμποντας.

«Άμα θέλεις βρίσκεις χρόνο για όλα»

Τα έργα στο χωριό δεν έχουν τελειωμό. Ανακατασκευή και καλλωπισμός του νεκροταφείου, διαμόρφωση στις πλατείες και κυρίως ο δρόμος στην πλευρά της καλντέρας που διανοίχτηκε. «Θα δείτε που άμα τελειώσει, μπει το πλακόστρωτο και ο φωτισμός, θα έρχονται όλοι εδώ για να δουν το ηλιοβασίλεμα. Αυτό είναι το ομορφότερο σημείο της Σαντορίνης. Θα αφήσουμε την καλντέρα ανέγγιχτη για να μπορεί να θαυμάζει ο κόσμος την ομορφιά της».
Με τέτοια ασταμάτητη ενεργητικότητα, είναι να απορεί κανείς πως μπορεί να ασχολείται με την οικογένειά της. «Α, εγώ τα έχω μοιράσει όλα» απαντά. «Και το χωριό μου και την οικογένειά και τα εγγόνια μου. Τίποτα δεν αφήνω πίσω». Το μαρτυρά άλλωστε η εκπληκτική καθαριότητα του σπιτιού της και ο πανέμορφος περιποιημένος κήπος της. «Άμα θέλει κανείς βρίσκει χρόνο για όλα» δηλώνει. Εκτός των άλλων είναι και άριστη μαγείρισσα. Τόσο που 12 απαιτητικοί γκουρμέ- σεφ και γευσιγνώστες της απένειμαν το «Χρυσό Τοματάκι» για τους θαυμάσιους τοματοκεφτέδες, στο διαγωνισμό που έγινε στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για το Σαντορινιό τοματάκι.

Η θερμή συμπαράσταση της οικογένειας

Ένθερμος συμπαραστάτης της είναι ο σύζυγός της κ. Αργύρης, που κλείνει μαζί του 47 χρόνια γάμου. «Παντρευτήκαμε με δανεικό κοστούμι και δανεικό νυφικό. Δόξα τω θεώ, δουλέψαμε και δεν μας έλειψε τίποτα. Αποκαταστήσαμε τα παιδιά μας και είμαστε καλά». Ο κ. Αργύρης (ήταν κοινοτικός σύμβουλος παλιά), είναι αυτός που την παρότρυνε να βάλει τελικά υποψηφιότητα όταν εκείνη ταλαντεύτηκε λίγο. «Μαρούση, κουράγιο και όλα θα πάνε καλά. Θα βγεις και θα είναι τιμή για όλη την οικογένεια» της έλεγε συνεχώς. Στο ίδιο μήκος κύματος και τα παιδιά της που την παρότρυναν να δεχτεί και να μπει υποψήφια.
Έφυγα από το σπίτι της κ. Αρβανίτη, αφού με έβαλε να της υποσχεθώ, ότι θα ξαναπήγαινα να μου κάνει το τραπέζι. Έξω την περίμεναν δώδεκα καλεσμένοι, σε μια από τις συχνές «βεγγέρες» που κάνει στο σπίτι της. «Α, εμένα το σπίτι μου είναι ανοιχτό και είναι χαρά μου να μαγειρεύω για τους φίλους μου και να τους περιποιούμαι» ήταν οι τελευταίες της κουβέντες. Τελευταία λεπτομέρεια. Η κ. Αρβανίτη έχει βγάλει μόνο την Δευτέρα δημοτικού. Ήταν τα δύσκολα χρόνια της κατοχής που την σταμάτησαν. Όταν όμως μιλάς μαζί της έχεις την εντύπωση ότι μιλάς με έναν μορφωμένο και ανοιχτόμυαλο άνθρωπο. Κυρίως όμως εντυπωσιάζεσαι από την αστείρευτη ενεργητικότητα, ενός ανθρώπου που έχει ταχθεί και αφοσιωθεί σε ένα σκοπό».