ΑΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ

ΣΚΥΜΜΕΝΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΣ ΠΟΝΗΡΙΕΣ

 

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΑυτό το κείμενο καθυστέρησε κάμποσο. Αν ήταν γραμμένο, με μολύβι ή στυλό θα έλεγα πως κάμποσες φορές γράφτηκε και σκίστηκε. Γράφτηκε όμως σε κομπιούτερ και απλά κατέληγε στον «κάδο ανακύκλωσης». Υπήρχαν λόγοι. Τη μια ήταν περισσότερο συναισθηματικό. Την άλλη πιο ψυχρό. Περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Όμως το γενικό του νόημα ήταν εξαρχής το ίδιο. Μετεωριζόταν γύρω από τις λέξεις «αγένεια» και «απρέπεια».
Αφορά στον αποθανόντα τέως πρόεδρο του Βουρβούλου, Νικκολό Δαμίγο. Έχει ξαναγράψει η σελίδα για την «Ύβρι» στη μνήμη του. Τότε δηλαδή, που κάποιοι την αμαύρωσαν -κυριολεκτικά και μεταφορικά- μουτζουρώντας την πλάκα που είχε αναρτήσει ο ίδιος ο Δήμαρχος στην Πλατεία του χωριού του. Αντί όμως για ηθική καταδίκη των δραστών ήρθε η -δια της τεθλασμένης- δικαίωσή τους. Και αυτό το όνειδος, διεπράχθη στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο Θήρας, με την ανοχή του Δημάρχου, τα σκυμμένα πρόσωπα πολλών Δημοτικών Συμβούλων της πλειοψηφίας και- κυρίως- κατόπιν εισήγησης κάποιων από αυτό το μικρό χωριουδάκι για το οποίο ο «Νικολός» , έκανε το κάτι παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.

 

Ο ΠΟΝΤΙΟΣ ΠΙΛΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕ ΛΥΣΗ!

 

Ύβρις για έμαν αφοσιωμένο άνθρωπο της Αυτοδιοίκησης

Ύβρις για έμαν αφοσιωμένο άνθρωπο της Αυτοδιοίκησης

Αλλά στο δικό του «πρέπει» που δια βίου υπηρέτησε, αντιτάχθηκε μια προσβλητική απρέπεια. Μια επαίσχυντη λύση τύπου Πόντιου Πιλάτου. Θα αφαιρεθεί το όνομά του από την πλατεία- μη φανταστείτε καμμία πλατεία Συντάγματος, ένας στενός δρόμος είναι στην ουσία- αλλά θα δοθεί στο Αλιευτικό Καταφύγιο, που ο ίδιος έφτιαξε, σχεδόν με τα χέρια του . Άρα του αποδόθηκαν οι οφειλόμενες τιμές. Έτσι δεν είναι;. Και η πλατεία ονομάστηκε «Ηρώων Βουρβούλου». Κανείς δεν είχε αντίρρηση να τιμηθούν οι εκτελεσθέντες αντιστασιακοί του Βουρβούλου, αλλά η δεδομένη στιγμή έκρυβε μια επαίσχυντη «πονηριά». Τώρα τους θυμήθηκαν;. Ναι, είναι προφανές πως ο Νίκος Δαμίγος, δεν ήταν «ήρωας» όπως ήταν οι πέντε ήρωες (χωρίς κανένα εισαγωγικό) πατριώτες. Αλλά είναι άδικο και για τους ίδιους και για το χωριό, να τους θυμούνται μόνο εφόσον έχει αποδοθεί τιμή σε ένα πρόσφατα εκλιπόντα, άνθρωπο της Αυτοδιοίκησης.
Και αν αύριο το πρωί βρεθεί κάποιος και πει ότι ο Νέαρχος, ο ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου προσορμίστηκε κάποια στιγμή στο Βουρβούλο, άρα πρέπει το λιμανάκι να πάρει το όνομά του, υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει πως ήταν αναμφίβολα μεγαλύτερη προσωπικότητα από το Νίκο Δαμίγο;. Γι αυτό ήταν πονηριά, ότι έγινε. Και μάλιστα, άτεχνη, χονδροειδέστατη και αφελής. Με πρώτο υπεύθυνο το Δήμαρχο, που έβαλε την ουρά στα σκέλια και δέχτηκε να τον αδειάσουν, ενώ ο ίδιος, έκανε τα πρώτα αποκαλυπτήρια της ονοματοδοτήριας πλάκας στην -ο θεός να την κάνει- πλατεία.

 

ΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΛΑΚΕΣ

 

Πρέπει ωστόσο να δοθούν δύο ακόμα εξηγήσεις (που έχουν ξαναδοθεί): Οι προσωπικές σχέσεις του γράφοντος με το Νίκο Δαμίγο ήταν ελάχιστες. Η εκτίμηση, οφείλεται στη δουλειά, την αφοσίωση και την ανιδιοτέλειά του, που φαίνονταν μέσα από κάθε ρεπορτάζ. Με την οικογένειά του δε, η σχέση είναι ανύπαρκτη, καθώς εκτός από κάποιες κοινωνικές επαφές με το γαμπρό του που είναι γνωστός δικηγόρος του νησιού, δεν υπάρχει καμμία γνωριμία. Αλλά η απρέπεια -η κάθε απρέπεια- πρέπει να κάνει τον καθένα να εξεγείρεται. Αν μπορούσε να ερωτηθεί ο Νικολός, θα του έφτανε η εγχάρακτη επιγραφή και τα λουλούδια που αποθέτουν στον τάφο του, οι οικείοι του. Αν μπορούσε να μάθει ότι ένα ταπεινό ρυμίδι του χωριού του, πήρε το όνομά του, θα αισθανόταν ευτυχής που το πέρασμά του, αναγνωρίστηκε. Αλλά από τη στιγμή, που έγινε η ονοματοδοσία και την πήραν πίσω δίνοντας ως αντίδωρο κάτι άλλο, η τιμή μετατρέπεται σε απρέπεια και η πράξη σε αγένεια.
Λοιπόν, αντί γι αυτή την αμετροεπή και μικρόψυχη σκηνοθεσία, ας αποσύρουν και την ονοματοδοσία του λιμενίσκου. Η μνήμη κάποιων χρήσιμων ανθρώπων όμως, δε σβήνει τόσο εύκολα.